Wat is de grootste uitdaging die je in de komende zes maanden moet trotseren?
Na een hersentumor operatie en immuuntherapie, is mijn vader opgegeven. Hij heeft nog enkele maanden te leven.
Aan de ene kant is er niet veel veranderd, want ik ga gewoon af en toe bij hem langs en we bellen af en toe. Hij is ook niet echt ziek, hij is alleen mega vergeetachtig en wibbelig. Hij zegt zelf vaak “mij mankeert niks”, tot grote frustratie van mijn stiefmoeder, want hij is natuurlijk doodziek. Het is natuurlijk super fijn dat hij er zelf geen last van heeft, vooral dat hij geen pijn heeft. En hij heeft het zelf ook niet door dat hij vergeetachtig is, want dat is hij zelf allang alweer vergeten, haha. Hij stelt gewoon dezelfde vraag elke 5 minuten. Dus ik kan mij wel voorstellen dat zij af en toe zoiets heeft van “‘je bent wél ziek”. Tja, als je de aardappelen op het vuur zet, zonder er eerst een pan omheen te doen, dan gaat het toch echt niet goed nee.
Toekomst
Hoe gaat de toekomst er uit zien? Zijn toekomst is nog enkele maanden. Hij geniet gewoon van elke dag. Het liefst samen met z’n vrouwtje, lekker op de bank samen tv kijken, dat vindt hij fijn. Veel mensen zeggen juist dat ze herinneringen moeten gaan maken, maar daar heeft hij helemaal geen zin in. Hij is natuurlijk ook wel wat vermoeider door al die tumoren. En zijn conditie is ook gewoon weggezakt sinds hij niet meer werkt. Ze waren wel nog een keer naar de Efteling gegaan, maar daar moest hij wel de hele tijd in een rolstoel, want dat redt hij niet meer. Dus zolang hij geen pijn heeft of andere klachten, kan hij gewoon lekker thuisblijven. Hoe het daarna gaat? Tja, goede vraag. Hij wilt niet bedlegerig worden of in een verzorgingstehuis opgenomen worden. Dat heeft hij al vast laten leggen bij de huisarts.