Werkelijk alles was bespreekbaar met mijn moeder en hopelijk vertrouwen mijn dochters mij later ook alles toe.
Schrijfopdracht #70
Met mijn vader kon ik niet zoveel bespreken. Hij hield niet zo van serieuze gesprekken. Emoties vond hij veel te lastig. De gesprekken bleven eigenlijk altijd vrij luchtig. Beetje koetjes en kalfjes. Iedereen is natuurlijk ook anders.
Mijn moeder kon ik werkelijk alles vertellen, tot mijn diepste geheimen aan toe. Werkelijk alles was bespreekbaar. In mijn puberteit vertelde ik altijd exact wat ik allemaal had uitgespookt in het weekend. Sommige dingen vond ze niet leuk om te horen, maar ze wist het liever, dan dat het tussen ons bleef inhangen. En dat vond ik erg fijn.
Voor mijn vriendinnen was het soms gek dat ik mijn moeder alles vertelde. Sommige dingen zullen pubers niet vaak met hun ouders delen, maar mijn moeder begreep het. Ze was zelf ook lekker los gegaan tijdens haar puberteit. En mijn tante was zelfs nog een tikkeltje erger. En ze vertrouwde me compleet. Dat gevoel was zo fijn, dat ik daar absoluut geen misbruik van wilde maken. Natuurlijk heeft ze wel eens gevraagd of iets wel zo verstandig was. Nee, zeker niet. Maar ja, wie maakt er nou alleen maar goede beslissingen. Van fouten leren we tenslotte toch?
Tijdens ons allerlaatste tripje samen, vorig jaar januari, naar Aken in Duitsland hebben we uren liggen kletsen. Ze wilde in de avond eigenlijk naar een café, maar ze voelde zich ’s avonds te moe. Ze dacht door het reizen, maar achteraf zat ze toen natuurlijk al vol met kanker. We hebben de hele avond in bed liggen kletsen. Echt hele diepe gesprekken tot onze eerste keer zoenen, relaties, onze onzekerheden en mislukkingen, echt van alles. Dus toen mijn moeder te horen kreeg dat ze ongeneselijk ziek was, zei ze: wij hebben alles al besproken. Tja, echt alles was bespreekbaar en dat wil ik ook naar mijn dochters uitdragen.