Mijn dametjes zullen altijd vragen of iets mag, terwijl ik ze dat nooit geleerd heb. Kleine dingen, grote dingen, maar nooit zonder te vragen iets doen.
Schrijfopdracht #18
Mag ik…?
Vanaf jongs af aan vroegen mijn dametjes altijd alles. Toen ze heel klein waren vroegen ze bijvoorbeeld of ze iets van boven mochten pakken. Waarschijnlijk om mij te waarschuwen dat ze de trap op gingen. Ik heb ze nooit gezegd dat ze iets eerst moeten vragen. En toch deden ze het altijd. Nog steeds. De soort vragen worden wel elk jaar anders, maar de kern blijft hetzelfde. Soms denk ik echt: “Waarom vraag je dat? Tuurlijk mag dat.” Maar ja, het is ook wel weer super schattig. Laatst ging de oudste met vriendinnen op pad en had ze een tijd meegekregen. Dus ze appt braaf voor die tijd: Mag ik wat langer blijven? In plaats van dat ze gewoon een appje stuurt met: Ik blijf wat langer, of gewoon helemaal wegblijft. Dat zouden ze dus nooit doen. En niet omdat ik dat vraag, maar dat komt uit hunzelf. “Mag ik drinken pakken?” En mijn antwoord is altijd: “Tuurlijk”. En toch, zullen ze het altijd vragen. Soms willen ze alleen iets melden en veranderen dat weer in een vraag. In plaatst van: “Wij gaan naar Sara” zeggen ze dan “Mogen wij naar Sara?” Ze weten al dat het mag. Meestal weten ze het antwoord al.
Mama Google
Ze hebben ook een periode gehad dat ze echt grote vraagstukken bij mij neerlegde, zoals “Waren er eerder dieren op het land of op het water?” Dan gingen we samen Googelen wat het antwoord was. Zo kwamen ze met de meest bijzondere vragen. En ik kon meestal geen antwoord op die vragen geven. Net alsof een moeder altijd alles maar weet? Ik hoop dat ze nog vele jaren van alles aan mij blijven vragen. Dan kunnen we het samen gezellig opzoeken.
