Schrijfopdracht #97 “Poepen” van 365 dagen schrijven. Daarbij stuitte ik op een krantartikel: Australië doorbreekt ‘poep-taboe’.
Australië doorbreekt ‘poep-taboe’ met bijzondere campagne
De Australische campagne ‘Poepen op het werk is oké’ hoopt de gezondheidszorg aandacht te vragen voor de gevaren van ‘het ophouden’. “Als je consequent je behoefte om te poepen negeert, kan dit leiden tot ontlasting die vast komt te zitten in je dikke darm, aambeien en andere ernstige problemen. Het is dus beter om het eruit te laten dan het op te houden”, luidt de campagne.
En om op het onderwerp poep te blijven, heb ik even een klein verhaaltje geschreven. 😉
Matties 4 life
De huiskamer is één massa van dansende lichamen. De muziek dreunt en Tom kreunt. Hij worstelt zich met moeite door een lange gang naar de keuken. De muziek is hier minder heftig, des te heftiger zijn de stemmen. Zijn mattie Teun staat bij de achterdeur verstrengeld met een vrouwelijk lichaam. Tom manoeuvreert zich naar Teun, terwijl hij een hand op zijn pijnlijke buik legt. “Ik ben ff een half uurtje weg”, roept Tom zo hard als zijn lichaam toelaat. Teun kijkt hem fronsent aan en zegt “Waarom”? “Moet ff naar huis” antwoord Tom. Teun kijkt naar Tom zijn hand, die nog steeds op zijn buik ligt. Tom laat van schrik zijn buik los. “Kom” seint Teun. Hij laat de dame los en opent de achterdeur. Tom loopt achter hem aan de onbekende tuin in tot Teun stil blijft staan bij een tuinhuisje. “Ik ben hier net ook ff naar de plee geweest”, zegt Teun glimlachend. Tom is sprakeloos. Teun begint nog meer te lachen. Terwijl hij de deur opent zegt hij: “Ik ken je toch, ouwe stilte kakker. Hup naar binnen”. Tom laat zich dat geen tweede keer zeggen. Even later is Tom weer één van de dansende lichamen en steekt zijn duim op naar Teun. Matties 4 life.