Ik schrijf deze brief voor mijn moeder, om te laten weten hoe het met mij gaat. Onlangs is zij verhuisd naar de hemel.
Schrijfopdracht #16
Lieve mama.
Eigenlijk noemde ik je nooit mama. Ik noemde je altijd bij je voornaam: Annita. Later noemde ik je voor de gein: mammie. Ja, als ik aan jou terug denk, dan denk ik terug aan mijn mammie. Dus ik begin opnieuw.
Lieve mammie.
Een jaar geleden gingen we nog samen naar atletiek. Lekker hobbelen met m’n mammie. Ik vond het als een thee kransje, lekker slap ouwehoeren. Ik vond het fijn om je zo vaak te zien en te spreken. Het is gewoon erg raar dat je hier niet meer rond loopt. Dat we niks meer kunnen bespreken of afspreken. Ik zat alweer te bedenken dat het wel weer eens tijd werd voor een sauna bezoekje of lekker shoppen met de vaste ontbijt-, lunch- en snackstops. Daar zal ik toch iets anders voor moeten bedenken.
Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet erg in het verleden blijf hangen, dat zou jij ook helemaal niet willen. Ik kijk juist met veel liefde terug op de tijd die we gehad hebben en de vele mooie herinneringen die we hebben. Toen ik vorige week naar The Cycle of Grief was, heb ik keihard gehuild, maar niet uit verlangen of door aan je te hangen, meer doordat ik de fases begrijp. Af en toe ben ik uiteraard verdrietig en doet het pijn, ik had je veel liever nog 30 jaar hier gehad. Ik denk dat ik ondertussen in de fase van aanvaarding zit. Net zoals jij was, hou ik het ook positief en kijk ik met heel veel plezier terug op ons leven samen. Ook heeft het boek Leren sterven mij een hele andere kijk op de dood heeft gegeven. De dood is niet erg, het is onvermijdelijk. Wij hebben een speciale connectie, dus ik weet zeker dat ik je ooit, op één of andere manier, weer zal zien.
Tot dan, lieve mammie.
Je dochter.
