Schrijfopdracht #121 – Breinaald, van 365 Dagen Schrijven. Ik herinner me alleen de breinaald van mijn oma.
Eigenlijk heb ik niks met breinaalden. Ooit wel eens geprobeerd, uiteraard, maar breien is niet één van mijn hobbies. Eigenlijk denk ik alleen maar aan de breinaald van mijn oma, als ik aan een breinaald denk.
Ik heb dit niet letterlijk gezien, want mijn oma was al overleden toen mijn moeder 11 jaar oud was, dus mijn oma heb ik nooit gekend. Maar van de verhalen die mijn moeder mij vertelde zat mijn oma vroeger regelmatig met een breinaald in haar oor. Als ik er over nadenk dan klinkt het wel erg grappig. Waarom zou je een breinaald in je oor doen? Had ze jeuk? Was er niets logischer om de jeuk me te stillen? Een breinaald is namelijk erg lang. Ik zie het gewoon niet voor me. Maar het schijnt toch echt zo te zijn geweest. En misschien was ze daarom ook wel een beetje doof, voegde mijn moeder er aan toe.
Of mijn oma ook echt zat te breien, dat weet ik niet. Volgens mij had ze het daar veel te druk voor, omdat ze in het voorhuis een eigen stoffenwinkeltje had. Geboren uit nood, omdat mijn opa 1,5 jaar in het sanatorium had gelegen voor TBC. Het stoffenwinkeltje stond wel op mijn opa’s naam, zo ging dat in die tijd, terwijl hij er helemaal niets mee te maken had. Ik heb nog wel foto’s en een filmpje van het winkeltje. Super klein en helemaal ram vol met stoffen. Maar misschien deed mijn oma wel breien in de avond, zodat ze weer wat wollen sokken in de winkel kon verkopen. Wie zou het weten.