Schrijfopdracht #98 “Een putje ontstoppen” van 365 dagen schrijven. Dit keer even gewoon een leuk verhaaltje verzonnen: De verstopping.
Het had dagenlang geregend. Haar tuin leek eerder een vijver dan een grasveld. Ze trok haar regenlaarzen aan en stapte het koude water in. De geur van natte bladeren en stilstaand water kwam haar tegemoet. Ze trok haar neus op en legde haar hand op de pijnlijke knoop in haar buik, die er zat sinds ze haar boekje met al haar buitenechtelijke avontuurtjes verloor.
Met de neus van haar regenlaars probeerde ze de bladeren bij de put vandaan te duwen. De bladeren waren hardnekkig en stroomden direct terug naar hun oude positie. Met een zucht ging ze op haar hurken zitten. Ze stak haar hand in het bruine water en voelde de glibberige bladeren door haar vingers gaan. Er trok een rilling over haar ruggengraat. ‘Bah’, bracht ze uit. Met haar vingers harkte ze de bladeren bij elkaar en gooide ze op een heg. Terwijl ze dieper groef, voelde ze iets hards. Na wat wrikken kwam het los.
Een golf van emoties kwam omhoog, waarbij er tranen in haar ogen sprongen. Daar in haar handen had ze haar boekje! Haar hart begon sneller te kloppen en haar ademhaling versnelde. Langzaam stond ze op, en sloot haar ogen dicht. “Yes”, zei ze zacht, waarna er een glimlach op haar gezicht verscheen. Een zware last stroomde langzaam uit haar lichaam.
Ze probeerde een bladzijde open te slaan, maar daar was niets meer op te lezen. Ze wist zeker dat niemand dit boekje in handen had gekregen, want er kwam nooit iemand in dit deel van de tuin, zelfs haar dementerende man niet.
Met een brede grijns liep ze naar de afvalcontainer. Het geluid van de containerdeksel was dit keer het geluid van opluchting. Voor het eerst in weken voelde ze zich weer licht. Het verleden zonk langzaam weg, net als het water in haar tuin.