Voor nekpijn even langs de eerste hulp, ineens lag onze dochter kantje boord in het ziekenhuis voor een spoedoperatie.
Schrijfopdracht #61
Eind 2014 waren wij alle vier erg grieperig. We hadden allemaal pijn in ons keel en we voelde ons allemaal belabberd. Zo brachten we de dagen ook door op de bank, een beetje hangen. De oudste was toen 4 jaar en de jongste was 1 jaar. Aan het begin van de avond wilde we allemaal naar bed gaan. De oudste zat in elkaar gekrompen op de bank, ze zei dat ze pijn in haar keel had en hield haar hoofd een beetje schuin. Ze had inderdaad een wat dikkere keel aan één kant, maar bij mij gingen er geen alarmbellen af en in was zelf ook mega ziek. Mijn zieke man is toch maar even naar de eerste hulp gereden om er naar te laten kijken. Hij dacht antibiotica en klaar. Hij had zelfs zijn portemonnee niet mee, geparkeerd waar hij niet mocht parkeren (omdat hij zn portemonnee vergeten was) en zn mobiel was bijna leeg. Ondertussen gingen wij lekker op bed. En toen …
Onderzoeken
Ze moest blijven voor onderzoeken en kreeg een bed. Zij sliep lekker tussen alle onderzoeken door. Mijn man zat doodziek (echte mannen griep) op een klapstoeltje naast het bed. Uiteindelijk moest ze zelfs door de ct-scan heen. De uitslag liet natuurlijk weer eindeloos op zich wachten en er waren ondertussen al uren verstreken. Ik geloof dat het een uur of 1 ’s nachts was. En toen …
Alarm
Met spoed met de ambulance naar het VU in Amsterdam. Arts uit zn bed gebeld. Geen tijd voor training om gas kapje op te doen. Mijn man moest het kapje bij haar op doen. Ze had geen idee wat er ging gebeuren, dus ze was volledig in paniek. 30 minuten onder het mes, zei de arts.
Wachten
Dat wachten duurde lang, vooral voor mijn man. Hij zat daar maar, midden in de nacht, volledig overweldigd door alles, en zelf ook ziek. Gelukkig waren zijn ouders ook gekomen. (Nadat ze eerst bij mij langs waren geweest om zijn portemonnee en oplader te halen, en mij te droppen bij de auto.) Die 30 minuten gingen over in 60 minuten. Die 60 minuten gingen over in 90 minuten. En toen kwam er eindelijk iemand, het ging goed. Ze had een snelgroeiend abces in haar nek, die haar halsslagader dicht drukte. Eerst hebben ze vanaf de buitenkant en snee gemaakt om de abces te bereiken, maar dat was niet gelukt. Toen moesten ze vanuit binnenin haar keel opereren. In dat kleine nekje, met zoveel pezen, aderen en zenuwen. Maar het was gelukt. Toen ze uit narcose kwam was ze volledig in paniek.
Opname
Ze moest ruim een week in het ziekenhuis blijven, omdat ze sondevoeding kreeg. Haar keel moest natuurlijk van binnen uit eerst herstellen. Door sondevoeding vond ze niks. Dat was zo’n koude en zware plons op haar kleine maagje. En ze was al geen grote eter. Ze werd steeds een stukje beter en ging zelfs naar de knutsel kamer. Daar liep ze dan, mijn kleine meisje aan een paal.
Wisseling van de wacht
Mijn man en ik wisselde elkaar halverwege de dag af. De ene keer bleef ik slapen en de andere keer bleef hij slapen. De jongste bleef bij degene die thuis ging slapen. In het ziekenhuis slapen was verschrikkelijk. Ze werd constant huilend wakker. Ze werd geteisterd door angst. Pas vlak voor haar ontslag gaf de arts aan dat de afgelopen erg spannend was in verband met infecties. Dat onze dochter kantje boord was. Dat hebben wij gelukkig nooit geweten.
Nachtmerries
Thuis bleven de nachtmerries aan. Het was alsof ze niet echt wakker was, wanneer we haar wakker maakte om te troosten. Liefdevol reageren, boos reageren, niets hielp. Alleen haar vasthouden en laten gaat hielp iets. Het duurde alleen altijd wel minstens een kwartier, meerdere keren per nacht. Ik wilde haar de tijd geven om zelf te herstellen, maar na ruim een jaar heb ik toch hulp ingeschakeld en heeft ze EMDR gehad. Ze stond er totaal niet voor open, maar na 1,5 jaar waren eindelijk de nachtmerries over.