Toen ik een dagje op Schiermonnikoog heerlijk aan het dwalen met de fiets was, toen voelde ik me echt vrij.
Schrijfopdracht #64
Zonder plan
Een moment waarop ik me écht vrij voelde was op Schiermonnikoog. Het was prachtig weer, vooral voor in mei. Eerst hadden we een leuke excursie gedaan, heerlijk geluncht op een terrasje en toen fietsen. Fietsen zonder doel en zonder plan. Daar hou ik zo van. Gewoon fietsen om het fietsen. Duin op, duin af. Af en toe kwamen we weer bij een strandje uit en de andere keer weer bij een zand berg of een prachtig uitzicht. Elke keer weer een verrassing. Links? Rechts? Het maakt niet, we rijden toch zonder plan en hebben geen idee waar we zullen uitkomen. Dat is juist het leuke eraan. Paarden, konijnen en af en toe een mens.
Weer kind zijn
En toen was er een fietspad die onder water stond. We stonden er een tijdje bij te kijken. Er doorheen of toch een ander pad? En hoe diep is het eigenlijk, kunnen we er wel doorheen fietsen? Andere mensen draaide om en kozen voor een ander pad. Wij trokken de stoute schoenen aan. Of we trokken ze juist uit. Sokken en schoenen uit, broek opgestroopt en gaan. Heel langzaamaan. Toch wel een beetje spannend. Ik voelde me echt weer even kind. Het was best zwaar fietsen. Mijn voeten kwamen om en om onder water. Omdat het best zwaar was, ging ik steeds langzamer, dus moest ik toch wel even kracht bijzetten, anders zou ik omvallen. Op dit moment had ik een glimlach van oor tot oor. Wat een heerlijk gevoel om weer even helemaal kind te zijn, terwijl ik alleen maar aan het dwalen op de fiets was.
Ik heb trouwens een hele blog geschreven over Schiermonnikoog, die lees je hier.