Schrijfopdracht #126: Een moment waarop ik verdwaalde, van 365 dagen schrijven.
In mei van 2024 had ik een moment waarop ik verdwaalde. Ik had namelijk zo lang op de automatische piloot gestaan, dat ik over mezelf heen gewalst was. Al mijn grenzen en al mijn emoties waren totaal uitgevlakt, weggevaagd, van de kaart geveegd.
Ik was echt letterlijk verdwaald, in een wereld van verdriet en machteloosheid, doordat ik eindelijk tijd had om stil te staan. Stilstaan na al die maanden van anderen op de eerste plaats zetten. Wat niet meer dan logisch was, omdat mijn ouders beide stervende waren. Ik had het niet anders willen doen, want ik ben verschrikkelijk blij met wat ik voor ze heb kunnen doen en alle momenten die we gehad hebben.
Het moment dat ik niet meer wist hoe de wasmachine aan moest, wist ik dat ik op de rem moest trappen. Er was geen andere optie. Verstillen, helemaal back to basic. Van mijn praktijkondersteuner leerde ik om meerdere keren per dag mezelf af te vragen: Wat heb ik op dit moment nodig? Altijd kwam hetzelfde antwoord: Rust. Even helemaal niks meer doen. Al is dat een stuk makkelijker gezegd dan gedaan.
Autorijden bleek zelfs een onmogelijke opgave, want ik had geen idee wat ik aan het doen was. Net als in de supermarkt.
Dat was voor mij een moment waarop ik verdwaalde. Flink verdwaalde. Zo wil ik mij nooit meer voelen. Volgende keer als er een crisis is, zal ik proberen af en toe mezelf de vraag te stellen: Wat heb ik op dit moment nodig?