Positiviteit, daar hou ik van. Bij mij is altijd het glas half vol, of liever gezegd helemaal vol. Half vol water, en de andere helft van het glas is half vol lucht.
Schrijfopdracht #13
Happy list
Ik vind positiviteit erg belangrijk in mijn leven. Maak het niet te zwaar allemaal, je veranderd er toch niks aan. Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk. Afgelopen december zat ik er ook even helemaal doorheen. Toen vroeg de psychoog: “Waar word jij blij van?” Tot mijn grote schrik was mijn antwoord: “Niks”. Ik kon gewoon echt niks bedenken waar ik op dat moment blij van zou kunnen worden. In de weken daarna ben ik een happy list gaan maken, daar schreef ik al over in m’n blog Happy blue monday.
Positief sterfbed
Mijn moeder was zeer positief ingesteld. Ook al wist ze dat ze snel ging overlijden, ze is nooit bij de pakken neer gaan zitten en heeft van elk moment genoten. Daardoor waren haar laatste maand voor haar veel leuker, want ze koos heel bewust de dingen uit die ze wilde doen. En wij hebben daardoor ook intens van haar kunnen genieten, want haar positiviteit straalde ook op ons door. We hebben samen zeer weinig huilmomenten gehad, maar des te meer momenten waar we intens van genoten. Lekker haar nagels lakken of haar rug masseren. We deden echt iets samen, we genoten ervan en nu kan ik zelfs met een glimlach terugkijken naar die momenten.
Glas vol chaos
Ik moet bekennen dat mijn leven op dit moment een chaos is. Mijn moeder is drie maanden geleden overleden, terwijl ik nog niet echt tijd heb gehad om te rouwen. Mijn vader heeft longkanker, uitgezaaid naar zijn hersenen, waardoor hij zeer vergeetachtig is. Hij heeft een hersenoperatie gehad, zit aan de immuuntherapie en heeft nog zo’n 12 maanden gekregen. M’n stiefvader heeft blaaskanker, uitgezaaid naar zijn botten. Hij heeft een blaasoperatie gehad, zit aan de chemo en heeft ook zo’n 12 maanden gekregen. Dus je kun je wel een beetje voorstellen dat de emoties bij ons een rondvliegen. En daardoor probeer ik heel bewust die happy momenten toe te voegen, tussen al deze ellende door. Daardoor voel ik me ook happy en kan ik alles beter aan, meestal dan. En ik heb zelf al sinds begin december erge buikpijnen. De onderzoeken lopen. Is het gewoon stress of is het toch wat anders? M’n man is een echte hypochonder, dus die gaat uit van het ergste, maar ik denk zelf dat het allemaal wel mee valt. Ik ben een glas vol positiviteit, net als mijn moedertje. ?