Hand in hand met mijn puber, het gebeurt steeds minder vaak, maar des te fijner is het en een echt geniet momentje.
Schrijfopdracht #26
Mini mens
Vroeger liepen we altijd hand in hand. Toen was het af en toe lastig om geen handen vrij te hebben, maar wat was het genieten. Die kleine handjes die me automatisch opzochten. Het voelde altijd zo heerlijk vertrouwd. Toen was het voornamelijk voor de veiligheid. Dat ze niet ineens de staat op rende of compleet verdween in de mensen menigte. Een grote angst voor elke ouder. En helemaal in het begin was het natuurlijk om haar op de been te houden, tijdens haar onvaste stappen. Of wanneer ze m’n hand greep en zei: “kijk mama”. Altijd weer genieten van die liefkozende aanraking van dat kleine handje.
Puber meisje
Mijn kleine meisje past ineens mijn schoenen en draagt mijn shirts, dus zo klein is ze niet meer, en mijn kleding is niet meer veilig. Af en toe een lekkere puberale ruzie, want alles wat ik zeg is stom en irritant. En toch, dan lopen we ergens op straat, terwijl ze de oren van mijn hoofd kletst, dan pakt ze even mijn hand. Ik laat haar uiteraard haar gang gaan en doe net of er niks aan de hand is. Zodra ze het zelf in de gaten krijgt, trekt ze snel haar hand los. Blijkbaar zit de gewoonte van mijn hand vastpakken er nog in. En ik hoop dat het een diepgewortelde gewoonte is, zodat ik nog vaak een hand krijg. Laatste gaf ze, in plaats van een hand, een arm. Ook goed. Alweer een stuk volwassenere manier van verbinding. De tijd zal het leren. Ik wil altijd hand in hand lopen met mijn puber. Of elkaar een arm geven, het maakt mij niet uit, als de verbinding er maar is. ?
