Bij ons thuis geven we elkaar vaak andere namen. Als iemand iets stoms doet, dan is dat meestal ‘Hé pannenkoek’.
Schrijfopdracht #55
Klungel
Ik ben klungelig, dat zit in mijn genen. Mijn hele familie heeft daar last van, tenminste wij hebben er zelf geen ‘last’ van, dat hebben meestal andere mensen, want wij zijn het gewend. Wij zullen ten alle tijden net wél dat glas omstoten, zoals anderen dat net zouden kunnen ontwijken. We doen het echt niet expres en zijn ook niet onvoorzichtig. En ik heb er zelf ook helemaal geen problemen mee. Er valt nou eenmaal wel eens een bord stuk of een glas water om. Jammer dan, er zijn ergere dingen dan me daar druk over te maken. Vroeger bij ons thuis hadden we nooit een servies dat bij elkaar paste, of allemaal dezelfde glazen. Alles wat juist een ratjetoe. Eigenlijk wel leuk juist. Dan weet je ook meteen welk glas van jou is, want je herkent hem. Het was soms alleen wel lastig met opstapelen, want niks past in elkaar natuurlijk.
Woorden
Schelden is natuurlijk gewoon niet leuk. Vooral niet met kinderen erbij of tegen kinderen. Ok, godverdomme is me heus wel eens ontschoten in het bijzijn van mijn kinderen. Maar ik zeg het niet rechtstreeks tegen hen. Als zij ook weer eens iets per ongeluk omgooien, dan zeg ik met een lach: hé pannenkoek. Geen probleem toch. Het is toch al gebeurt en kan niet meer terug gedraaid worden. Ze doen het niet expres. Als ze het wel expres zouden doen, dan zou ik nog steeds: hé pannenkoek zeggen, maar dan wel met een serieuzer hoofd. We hebben nog wel meer van die woorden die we elkaar noemen. Allemaal als grapje en niet lullig bedoeld. Als iemand iets stoms doet, noemen we diegene ook wel eens: Eddie. En waarom? Werkelijk geen idee waar dat vandaan komt. Zoiets groeit gewoon. Zo hebben we nog veel meer van dat soort leuke woordgrapjes. We houden het wel gezellig he.