De schrijfopdracht van vandaag luid: Een moment waarop je verkocht was. Nou, dat was het moment waarop ik Whiskey zag.
Schrijfopdracht #74
Back to 2007
In het asiel in Purmerend zaten twee kittens. Broer en zus. Mijn man was meteen verliefd op een kleine bijdehand zwart katje. Ik was meteen verliefd op het witte bangige bolletje. Eigenlijk heetten ze Suske en Wiske, maar daar hadden wij helemaal niks mee. Wij noemden ze Baco & Whiskey.
Whiskey is altijd de rustige van de twee geweest, net als ik. Qua persoonlijkheid passen we goed bij elkaar. Zij vraagt niet om zoveel aandacht, maar heeft het natuurlijk wel gewoon nodig. Ze houdt enorm van relaxen en vooral van de zon. Enorm herkenbaar! Ze is ook het liefst bij mij in de buurt. Misschien omdat we zo op elkaar lijken. Ik ben nooit druk of opdringerig tegen haar, gewoon lekker relaxt.
Maar ze is, net als ik, mega dwars. Tja, ik ben een dwarse Edammer. Misschien heeft ze dat van mij overgenomen. 😉 Ze wilt wel geaaid worden, maar dan wel op een bepaalde manier. Rustig, niet te lang, niet op alle plekken. Het liefst ligt ze gewoon tegen me aan, af en toe een aaitje. Want als je door blijft aaien, dan grijpt ze je hand. Gelukkig doet ze dat nooit bij mij, want ik kan aan haar zien wanneer ze het niet meer zo leuk vindt. Het is natuurlijk ook gewoon observeren.
Dus ja, het moment waarop ik Whiskey zag was ik verkocht. En nog steeds. Ze is nog steeds mijn witte bolletje. Nu alleen een grote witte bol.