Schrijfopdracht #160: Iets wat je maar steeds uitstelt, van 365 dagen schrijven is geworden: De uitsteller.
Hij is vaak aanwezig, de uitsteller. Hij is best vervelend. En ook overheersend.
Soms staat iets al lang op mijn to do lijstje. Echt zoiets waar ik totaal geen zin in heb en waarvan mijn uitsteller zegt: “Het staat op je lijstje, dat is goed genoeg.”
En ik geloof hem. Het is natuurlijk ook goed genoeg. Als het op mijn lijstje staat, dan kan ik het niet vergeten. Maar blijkbaar vind ik het ook niet belangrijk genoeg om meteen even te doen.
Zoals laatst, moest ik toch al maanden een paar plantjes verpotten naar wat grotere potten. Ik had allang nieuwe potten gekocht. Deze zaten al om de oude potten heen, dus ik kon ze ook niet kwijt raken. Vervolgens bleef maar in mijn achterhoofd: Ik moet potgrond hebben. Ook weer op mijn todo lijstje gezet. Maar elke keer als ik in de supermarkt was, dan had ik geen zin om in die aparte rij te gaan staan. En elke keer zei die uitsteller weer dingen als: “Volgende keer, als het rustiger is.” of “Je kunt het beter een andere keer bij die andere supermarkt halen.” En zo kwam het er nooit van.
En toen schoof ik mijn biobak een stukje opzij en bleek daar nog een zak potgrond te hebben staan. Dus geen excuses meer! Ik had alle benodigdheden. Alleen toen was het te nat of te koud. Altijd wel een excuus. Maar vorige week scheen de zon, het was zelfs een beetje warm, voor zover het warm kan zijn in februari. Dus niet meer geluisterd naar meneer de uitsteller en lekker mijn potjes mee naar buiten genomen en gaan scheppen. Het was heerlijk! Zelfs zonder jas aan.
En nu zijn mijn plantjes weer helemaal happy. En is er weer iets van mijn todo lijst af. 🙂