De schrijfopdracht voor vandaag is: Waar ik bang voor ben. Ik heb er al vaker over geschreven, ik ben dus bang voor kou.
Schrijfopdracht #58
Zo was ik vandaag aan het fietsen, door het prachtige Zuid-Frankrijk. Klein zonnetje, paar wolkjes, licht briesje. Ik heb dan altijd de neiging om een vest aan te trekken, want als de zon even weg is en ik heb de wind op mijn huid, dan heb ik het koud. Nou en? Dat is dus echt moeilijk voor mij, om mezelf ervan te overtuigen dat ik het af en toe best koud mag hebben, dat het wel weer goed komt. Dus toen ik doorhad dat ik weer ‘bang’ was, ben ik gaan fietsen zonder vest aan, af en toe een beetje koud, maar uiteindelijk viel het allemaal wel mee.
Het is nou ook weer niet de temperatuur om meteen dode vingers te krijgen, dus zo erg kan het niet zijn. Raynaud Syndroom is nou eenmaal erg vervelend, maar er zijn ergere dingen. Nou zijn die er altijd, dus dat is natuurlijk een beetje een dooddoener, maar nou en als ik een dode vinger krijg? Dan pak ik m’n vest en dan komt het heus wel weer goed. Maar ja, zo werken mijn angst hersenen niet. Ik ben niet voor heel veel dingen bang, maar ik ben bang voor kou. Stom he?
Ik ben er pas achter genomen toen ik een stilte dag had in 2017, zie Spiri album. We gingen wandelen in de sneeuw, op onze blote voeten. Aangezien het een stilte dag was, kon ik niks zeggen. In mijn hoofd werd ik even helemaal gek. Maar uiteindelijk heb ik het overleefd. haha. Dus hoe erg was het nou eigenlijk? Normaal had ik het voorkomen en was ik niet gegaan, maar nu moest ik dus wel en ik kon er niks tegen doen. Het was een leermoment, die ik nu dus na 7 jaar nog steeds in mijn achterhoofd hou.