Ik denk dat ik mijn hele leven op mute heb gestaan. Ik ga vanaf nu op unmute. Niks geen zwijgen meer, ik ga mij lekker laten horen.
Schrijfopdracht #78
Op school zou ik nooit mijn vinger hebben opgestoken om een vraag te beantwoorden, ook al wist ik het antwoord. De hele klas zou me dan aankijken. Alleen dat al zorgde ervoor dat ik nooit mijn vinger zou opsteken. En wat als ik de vraag verkeerd had begrepen en een totaal verkeerd antwoord gaf. Nee, geen haar op mijn hoofd die alle ogen op mij gericht wilde hebben.
Eigenlijk ben ik hier al mee begonnen in mijn vorige schrijfopdracht => Ik had een geweldige jeugd. Of toch niet?. Het kwam door één van mijn praatsessies. Van praten valt alles op zijn plek. Vooral met die man van Huis aan het Water. De gekste dingen komen omhoog. Dingen waar ik nooit bij stil heb gestaan, en die mij blijkbaar dwars gezeten hadden. Die ga ik vanaf vandaag gewoon lekker uitspreken en op schrijven. Wat kan mij het schelen wat iemand er van vind. Het is mijn mening, mijn ervaring.
Eigenlijk was ik hier onbewust ook al mee begonnen op feestjes, want als er niemand aanwezig was waar ik een gesprek mee wilde voeren, dan ging ik gewoon weg. En soms was er op een feestje maar één iemand waar ik me besproken had. Met sommige mensen heb ik nou eenmaal wel écht contact. En dat hoeven helemaal niet de meest voor de hand liggende personen te zijn. Soms juist mensen die ik super lang niet gesproken had en nu ineens een interessant gesprek mee voerde. Ik heb geen zin in oppervlakkige dronkenmanspraat. Dan ren ik nog net niet de deur uit.
Straalangst heb ik ook altijd wel een beetje gehad. Vooral niet in de belangstelling willen staan. Een groot feest ter ere van mezelf zie ik nog steeds niet zitten. Ik wil liever wat intiemer gezelschap. Iedereen is anders, gelukkig. Maar stralen doe ik ook steeds meer. Ik koop de meest gekke kleren, ik vind ze geweldig en ik trek me niks aan van wat anderen er van vinden.
Ik ga vanaf nu op unmute, ik ga stralen en ik klets de oren van je kop, als je geluk hebt. ?