Ik dacht altijd: Ik had een geweldige jeugd. Of toch niet? Als ik even écht terugkijk dan twijfel ik toch.
Schrijfopdracht #77
Super leuke jeugd!
Als kind deden we altijd zoveel leuke dingen. Ondanks dat we niet veel geld hadden, wist mijn moeder toch altijd een leuke zomervakantie te verzorgen. In een tent aan een rivier, geweldig toch! Mij interesseerde het helemaal niks hoe luxe het was. Ik wist ook niet beter natuurlijk. En we gingen ook elk jaar naar Linnaeushof, ook hartstikke leuk. Ze zorgde er ook altijd voor dat we mega veel cadeautjes kregen tijdens Sinterklaas. Later vertelde ze dat ze dan tot ver na kerst rood stond, maar dat dat haar helemaal niks interesseerde. Als wij maar gelukkig waren, daar werd zij dan weer gelukkig van.
Later toen mijn moeder ook ging werken hadden we het wat gemakkelijker qua geld en gingen we ook op wintersport. Altijd naar Val Thorens, want als we dan gingen, dan wilde mijn moeder er wel zeker van zijn dat er sneeuw was.
Ons huis was ook fijn. Eerst in de Batumburgerstraat en later op het Waardmeerhof. Beide huizen heb ik prima gewoond. Batumburgerstraat was natuurlijk super klein met een piepklein betegelde erfje, maar zo heb ik dat nooit ervaren. Waardmeerhof was een gewoon ruitjeshuis aan een plein, maar ik was mijn speeltijd toen wel al een beetje voorbij. In die tijd ging ik juist vaker met mijn vader op pad, zoals naar de Zwarte markt of autoraces.
In mijn puberteit mocht ik alles van mijn moeder. Ze vertrouwde me volledig en dat was een fijn gevoel. Daarentegen vertelde ik haar werkelijk alles. Ook de dingen die ze liever niet had willen weten. Ik werd nooit klein gehouden en daar ben ik ze zeer dankbaar voor. Want mijn vriendengroep en uitgaansleven was heel erg leuk. Mijn moeder ging zelfs af en toe mee uit. Ze ging onder andere mee naar Mysteryland, Trance Buddha en Impulz. Super gezellig vond ik dat, daar had ik totaal geen probleem mee.
Of toch niet?
Zelfs ikzelf was er altijd voor overtuigd dat ik echt een geweldig leuke jeugd had gehad. Daar heeft mijn moeder immers alles voor gegeven. Aan de ene kant was het ook heel leuk, want we deden super veel leuke dingen en gingen altijd wel ergens heen. Maar als ik nu heel goed kijk, was het dan wel echt zo leuk met hún?
Mijn moeder was niet gelukkig, dat merkte ik op één of andere manier. Daarom heb ik haar ook uiteindelijk gevraagd of ze niet kon scheiden. Natuurlijk heel gek dat een dochter dat tegen haar moeder zegt. Maar ik wist gewoon dat ze niet gelukkig was en dat is niet leuk om te zien als kind.
Mijn vader lag altijd op de bank met hoofdpijn en rugpijn. Hij had meerdere hernias gehad en hij moest eigenlijk een drain in zijn hoofd omdat hij teveel hersenvocht had. Daardoor was hij niet de vrolijkste thuis. Dat gemopper kon ik erg slecht tegen. Als ik dan naar de keuken liep, dat zei hij gauw: “Neem ff een biertje voor me mee”. Dan kon ik wel uit m’n slof schieten! Zo irritant.
Mijn broertje was niet de makkelijkste en dat wist mijn moeder al vanaf heel jongs af aan. Ze nam hem mee naar allerlei psychologen, maar hij wist precies wat ze wilde horen. Hij was in groep 8 al helemaal van het padje af. Heel veel liegen en diefstallen binnenshuis. Dat elke keer mijn spaarpot leeg was vond ik zo irritant. En dat was nog één van de minst erge dingen!
Dus ondanks alle leuke dingen die we deden, was er toch altijd een soort onrust, waar ik nooit bewust bij stil heb gestaan. De afgelopen maanden was ik overspannen na het overlijden van mijn ouders en toen kwamen ook dit soort dingen naar boven. Gelukkig kan ik ze een mooi plekje geven en mogen al dat soort gedachtes er ook zijn. Tja, geen enkele ouder is perfect. Die andere moeders doen ook maar wat, vind ik zo’n mooie zin. Zo waar ook. Ikzelf heb de helft van de tijd ook geen idee of ik het wel goed doe. Maar we dwalen af. Ik had een geweldige jeugd, met af en toe wat minderen momenten, maar ik denk er met plezier aan terug.