Ik herinner me het telefoontje van mijn moeder op een doodnormale vrijdag. Hét telefoontje dat alles veranderde.
Schrijfopdracht #9
Even terug in de tijd
Twee keer per week gingen mijn moeder en ik samen naar de atletiekbaan. Begin 2023 had ze steeds buikpijn en moest zelfs een paar keer eerder stoppen met hardlopen. Ze was in januari, februari en maart een paar keer op vakantie en is dan natuurlijk uiteten geweest, en omdat ze lactose intolerant was dacht ze dat daar de pijn in haar buik vandaan kwam. Toen bij de huisarts, via een vingerprikje, bleek dat haar ontstekingswaarden hoog waren, is er een scan van haar buik gemaakt. Ik appte nog: spannend, maar zij appte terug dat ze nergens bang voor was maar dat je het natuurlijk nooit weet.
Het telefoontje
Ik zat met mijn collega in een Teams call om samen wat dingen uit te zoeken, toen mijn moeder haar naam op het scherm van mijn mobieltje oplichtte. De microfoon van Teams even uitgezet en mijn moeder opgenomen. Ze viel meteen met de deur in huis: “Het is foute boel. Mijn hele buik zit vol met kanker.” In plaats van meteen in emotie te schieten, werd ik er een beetje stil van. We hebben een paar minuten gewoon gezellig gekletst. Pas toen we ophingen en ik mijn collega uitlegde wat er aan de hand was, kwamen mijn emoties vrij en heb keihard gehuild. Laptop afgesloten en meteen naar de eerste hulp gegaan, waar ze in een familiekamer zat. Zij was zelf heel rustig, waardoor wij allemaal ook vrij rustig waren. Bij ons kwamen af en toe de waterlanders omhoog.
Positief
Vanaf de eerste minuut was mijn moeder positief. Niet op de manier dat ze dacht dat ze nog beter zou worden, maar op de manier dat ze dan nog maar het beste uit het leven ging halen. En dat deed ze ook. Elke minuut dat ze zich goed voelde, ging ze lekker wandelen, oefeningetjes doen, stiekem thuiswerken en in het zonnetje genieten. En als ze zich niet goed voelde, bleef ze evengoed positief, want zo was ze gewoon niet. Ze onderging het, ze accepteerde het en probeerde het zo fijn mogelijk voor iedereen te maken. Ik moet eerlijk toegeven dat haar ziekbed een heel heftig half jaar was, maar dat ik intens van haar genoten heb. De kleine dingetjes die we samen deden, zoals haar nagels lakken. De kleine gesprekjes die we hadden, ook af en toe de praktische dingen. Maar vooral van elkaars aanwezigheid. Wanneer ze pijn had, masseerde ik haar. Wanneer ze had overgegeven, gooide ik haar kots zakje weg en gaf haar een glas water. Dan worden pas echt kleine dingen heel groot. ?