Kleine schrijfopdracht: bosbaden
Schrijf één alinea over een moment van de afgelopen week waarin je je warm, verbonden of vrolijk voelde, en eindig met één zin die je 100‑jarige ik later graag zou willen onthouden.
Dat is alles.
Niet perfect.
Niet lang.
Niet voor een publiek.
Niet voor een project.
Gewoon één alinea voor jou.
Bosbaden
Afgelopen zondag was ik samen met mijn vriendin op dag retraite in Castricum. Alleen het vooruitzicht was heerlijk: zon, zee, strand, duinen en bos. En natuurlijk stilte en verbondenheid. Echt een dag om even op te laden en heel vee te voelen.
En dat was precies wat het was. Heerlijk gewandeld, in stilte. Rustig aan, kijkend naar al het moois om mij heen. Echt even bosbaden. De planten bekijken, voelen, ruiken. Verschillende kleuren groen, contrasten, schaduwen. Alles werd geobserveerd. En zo liepen we super langzaam, half sluipend, door het bos. En ik genoot daar enorm van. Gewoon de stilte, het simpele, het rustige. En toch zo verbonden. Echt fijn.
De wandeling door de duinen was nog best pittig, want het was warm, ik had spierpijn en het was natuurlijk heuvel op, heuvel af. Maar gewoon daar rustig te wandelen, zonder te spreken en lekker te dagdromen, is zo fijn. Daar krijg ik energie van. Dan voel ik me verbonden, vooral met mezelf.
Op het strand een tijdje rustig gaan zitten. Harde wind, maar tijdens de yoga hier helemaal geen last van gehad, omdat ik inspannend bezig was. Er waren andere mensen op het strand, maar hier geen seconden aan gedacht, toen ik bezig was met mijn poses. En zo samen te doen, met mijn vrienden en een klein groepje andere dames, was mooi. Samen, maar toch voor mezelf. Precies waar ik van hou.
In stilte, natuur en kleine momenten leef ik het leven dat het meest klopt.