Sinds mijn ouders ziek waren en zijn overleden krijg ik zoveel lieve berichtjes. Ik vind dat zulke lieve gebaren.
Schrijfopdracht #94 van 365 dagen schrijven
De kleine dingen
Die lieve gebaren hoeven echt geen grote dingen te zijn. Heel cliché, maar het zijn echt de kleine dingen des levens.
Ik vond het zo leuk als ik van iemand een kaartje kreeg. Gewoon om mij een hart onder de riem te steken. Even laten weten dat er aan me gedacht werd.
Van mijn werk ontving ik ook af een toe wat. Dan weer een bosje bloemen, later een doos met chocolaatjes. Gewoon af en toe een momentje van ‘we denken aan je’.
Of gewoon af en toe een appje of een belletje. Het maakt echt niet uit op welke manier. Gewoon super lief en het maakte ook niet uit wat er gevraagd werd. Maar dan kon ik weer even mijn ei kwijt en door al dat vertellen kon ik alles beter op een rijtje zetten. Sommige wilde juist met me wandelen, en dan kon ik ook weer even mijn verhaal kwijt.
Als er iemand is overleden of als er iemand is geboren, dan zal ik ook altijd een kaartje sturen. Al beland deze op de grote hoop, daar gaat het niet om. Zelf vind ik het ook gewoon leuk om te versturen. Blijft er toch een beetje een connectie.
Zelf heb ik ook alle kaarten bewaard die verstuurd zijn na het overlijden van mijn moeder. Geen idee wat ik er mee ga doen en of ik ze ooit nog ga bekijken. Waarschijnlijk ken ik de helft van die mensen niet eens.
In sommige situaties is een lief klein gebaar het minste wat je kunt doen voor iemand. En elke manier is goed. Iedereen doet het natuurlijk ook op zijn eigen manier.