Sinds een jaar is mijn wereld zo anders. Het was een worsteling om weer een lichtpuntje te zien in mijn ingestorte wereld.
Schrijfopdracht #93
Een jaar geleden overleed mijn moeder na een heftig ziekbed en een half jaar later overleed mijn vader na een heftig ziekbed. Nou, dat is de meest korte omschrijving van mijn afgelopen jaar. Het was namelijk een intens emotioneel slopend jaar.
1,5 jaar geleden was er nog niets aan de hand, en nu ben ik ineens wees. Ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Beide ouders zo zien aftakelen, het was een ware hel. En nadat mijn leven weer in rustig vaarwater kwam, toen stortte ikzelf ook in, letterlijk. Ik kon niks meer. Niet zo gek ook natuurlijk. Ik zag het aankomen, maar ik kon er niks tegen doen. Ik moest het over me heen laten komen en leren leven zonder mijn ouders. Ik vroeg me wel eens af: Wie ben ik zonder mijn ouders? Ik woonde natuurlijk al super lang niet meer bij hun en ik heb mijn eigen leven en gezin, maar ze waren wel nog steeds onderdeel van mijn leven. En dat blijven ze natuurlijk, ondanks dat ze niet meer leven.
Mijn ingestorte wereld heeft uiteindelijk ook voordelen, want vanuit het niets kan er ook weer wat moois opgebouwd worden. Zo heb ik weer super veel over mijzelf geleerd. Ik ben echt weer even terug naar de basis gegaan. Wat voel ik precies? En de emoties ook echt doorvoelen. Ik heb nog nooit zoveel intensieve en open gesprekken gehad, wat echt fijn was. Daardoor voelde ik ook veel meer connectie met mensen en kwam ik tot de conclusie dat ik die ook echt nodig heb. Zonder verbinding kosten mensen mij energie, en daar begin ik niet meer aan. Ik ben behoorde egoïstisch geworden en dat vind ik heerlijk, want mijn gevoel is veel belangrijker dan een inhoudsloos gesprek. Van mijn praat-vrouwtje moest ik mezelf elke keer afvragen: Wat heb ik op dit moment nodig? Daar kwam elke keer uit: rust. Dus pakte ik die. En dat doe ik nu nog steeds dagelijks. Elke dag even in mijn hangmat hangen met een boek. Genieten van de zon en van mijn tuintje.