Schrijfopdracht #108 – Het verhaal van je onderarmen, van 365 dagen schrijven. Mijn verhaal: Mijn kapotte elleboog.
Een jaar of acht geleden waren wij op Texel. Mijn jongste dochter kon toch nog niet zwemmen en had haar bandjes om. In het zwembad was een wildwaterbaan en wij klommen we in, zonder de bordjes te lezen, want wat kan er gebeuren als je met je moeder bent? Nou er kon dus veel misgaan. Het eerste badje ging nog goed en zwommen we lekker in het rond. Het tweede badje ging er best ruig aan toe. Als ik alleen was geweest, had het een eitje geweest. Gewoon lekker met de stroming mee zwemmen, dan door naar het volgende badje. Maar met mijn dochter in mijn armen, kon ik zelf niet zwemmen. Vooral niet tegen die stroming op. Dus in plaats van naar het volgende badje te stromen, bleven wij maar in de rondte gaan, waardoor ik mijn dochter in de lucht moest houden om haar boven water te houden en waardoor ik met mijn ellebogen meerdere keren tegen de zijkant van het zwembad kwam. Uiterlijk kwamen we de wildwaterbaan uit. Mijn dochter was helemaal ok, maar ik dus niet. Mijn beide ellebogen waren dik en blauw.
Een paar weken later had in nog steeds veel last en heb ik zelfs foto’s laten maken in het ziekenhuis, maar er was niets gebroken. Waarschijnlijk is er een zenuw kapot, want ik kan nog steeds niet op mijn elleboog leunen. Zelfs mijn arm buigen in een strakke jas kan niet. Niets aan te doen. Wel vervelend.