Mijn ogen lekken sinds een jaar en niet zo’n beetje ook. Mijn hart huilt net zo hard mee. Zoveel verdriet, zoveel tranen.
Schrijfopdracht #47
Op 31 Maart 2023 werden we keihard geconfronteerd met kanker. Ineens, uit het niets, was mijn moeder ongeneselijk ziek. Een paar maanden, was de conclusie. Ze had helemaal nergens last van!
De dag erna was ze ineens doodziek en dacht ik dat ze het weekend niet ging overleven. In haar buik hadden de tumoren al zoveel schade aangericht. Daarna heeft ze nooit meer echt normaal geleefd, altijd met draden voor chemo, vocht, voeding of een hevel in haar neus, tegen de misselijkheid. Ze verschrompelde voor mijn ogen.
Een paar maanden laten bleek mijn vader langkanker en een hersentumor te hebben. Onderzoeken, operaties, opnames, immuumtherapie.
In diezelfde periode krijg mijn stiefvader ook te horen dat hij blaaskanker had.
Als klap op de vuurpijl is mijn moeder overleden op de dag dat mijn vader ging hertrouwen. Wat een chaos. De chaos is daarna niet afgenomen, want bij mijn stiefvader was de kanker uitgezaaid naar zijn botten, ineens was hij terminaal. En mijn vader ook, want zijn hersentumor was uitgezaaid.
Sinds een jaar is het dus echt chaos in mijn leven. Ik probeer zo goed mogelijk overal doorheen te komen, maar dat is niet altijd even makkelijk.
Gisteren is er een ziekenhuisbed bij mijn vader geleverd. Zijn linkerkant is uitgevallen en hij heeft een katheter gekregen. De huisarts heeft ook al aangegeven dat als hij een slaapprik wilt, dat hij die krijgt. Het zijn echt de laatste loodjes. Zo verdrietig om hem zo te zien. Woensdag komt zijn zus over uit Frankrijk om afscheid te nemen.