Mijn kindjes zijn echt mijn spiegelbeelden, en dat vind ik fantastisch leuk. Ok, en af en toe is dat natuurlijk ook confronterend.
Schrijfopdracht #88
De ene lijkt qua uiterlijk veel meer op mij en de andere lijkt qua innerlijk veel meer op mij. Ik vind die combinatie zo grappig. Maar qua lichaamsbouw is het uiterlijk toch weer helemaal andersom, dat begin ik nu pas te zien. Ze veranderen natuurlijk ook met de jaren, qua uiterlijk en natuurlijk ook qua innerlijk een beetje. De jongste heeft mijn de gezichtsvorm van mijn kant van de familie, en het haar ook. Mijn oudste dochter heeft juist mijn lichaamsbouw en innerlijk. Ja, ze zijn echt mijn spiegelbeelden, beide op hun eigen manier en ik vind dat geweldig, want ik leer daardoor mezelf ook nog beter kennen.
Onverschillig
Ik ben af en toe vrij onverschillig en denk dat ik dat wel van mijn vader heb. Mijn moeder gaf een keer een voorbeeld dat zij ziek was en ik kwam haar slaapkamer binnen met de vraag “Ben je nog ziek?” waarop het antwoord was “Ok”, en ik deed de deur weer dicht. En ik doe dat echt niet bewust. Ik denk er gewoon niet om. Zo vergeet ik ook om iemand die op visite is, drinken aan te bieden, want als ik geen dorst heb, dan denk ik daar niet om. Zo is mijn oudste dochter ook. Ze heeft dat besef gewoon niet. Ik had het zelf ook nooit door, tot mijn moeder mij dat vertelde (niet eens zo lang geleden). Dus nu kan ik mijn dochter daar ook op wijzen, zodat zij het misschien wat eerder doorheeft dan ik. Wij hebben dat verzorgende gewoon niet in ons. Als het een troep is in huis, dat kan me dus echt niks interesseren. Ik zie het gewoon niet en stoor me er niet aan. Mijn jongste dochter heeft dat wel echt in zich, want die heeft tijdens mijn overspannen periode heel vraag gevraagd of het wel ging. Zo lief!