Schrijfopdracht #103 – Een moment waarop iemand dichterbij dan ooit was. Dat is geworden: Mijn vaders laatste adem.
Als ik denk aan ‘Een moment waarop iemand dichterbij dan ooit was’, dan denk ik direct aan de aanloop van mijn vaders overlijden. Ik vond dat zo’n sereen moment. Ik heb me werkelijk nog nooit zo diep verbonden gevoeld. Met wat precies weet ik niet. Het was niet met de dood, of de angst voor de dood. Die heb ik totaal niet. Ik vond het zo iets moois om aan zijn zijde te zijn op het moment dat hij zijn laatste adem uitblies. Uiteraard vond ik het verschrikkelijk dat hij ging overlijden, maar dat was onvermijdelijk.
Vlak voor hij zijn laatste adem uitblies, gingen zijn ogen nog heel even open en keek hij mij aan. Dat moment, ik krijg weer tranen in mijn ogen, dat vond ik zo’n intens mooi moment. Het straalde zoveel liefde uit, zoveel vertrouwen, zo’n diepe verbondenheid.
Het was alsof wij hem goedkeuring gaven om te gaan. Hij wachtte op een seintje. En toen ging hij. Ik hield ook letterlijk mijn adem in en zag dat hij losgelaten had, dus wij lieten hem ook los. En voor zo’n moment is zoveel liefde en vertrouwen nodig. En die was er.
Ik heb het wel eens gemist in mijn leven, zijn liefde en vertrouwen. Hij had daar zijn eigen aparte manier voor, die ik niet altijd begreep. Maar nu weet ik dat het goed zat. Ik kijk vol liefde op hem terug.
Mijn vaders laatste adem heb ik geschreven n.a.v. een schrijfopdracht van 365 dagen schrijven.