Schrijfopdracht #114 Mijn plek in de kosmos, van 365 dagen schrijven. Hierbij mijn verhaal: Rust is essentieel.
Mijn plek in de kosmos, dat weet ik eigenlijk de helft van de tijd niet. Meestal ben ik gewoon op de automatische piloot bezig met werk, gezin, externe factoren. Maar wanneer ik echt even Kim-tijd heb, dan probeer ik echt even de stilte op te zoeken. Die stilte vind ik heerlijk, dan kan ik mezelf echt even horen. Mijn lichaam heeft ook genoeg te vertellen, maar als het niet stil is, dan kan ik hem niet horen. Als ik te lang geen letterlijke rust heb, dan raak ik ver van mezelf af, omdat ik mezelf gewoon domweg niet kan horen.
Maar terug naar mijn plek in de kosmos. Letterlijk gezien is Nederland natuurlijk geweldig om geboren te worden en te mogen opgroeien. Zoveel kansen en vrijheid. Het weer is wel iets te koud en nat voor mij, maar dat geldt denk ik voor de helft van de Nederlanders, als het niet meer is dan dat. Maar ja, daar moeten we het maar mee doen. En daarom hebben we natuurlijk wel al dat prachtige water en groen.
Niet letterlijk gezien zweeft mijn hartje ergens in de kosmos. Ik hoef niet per se op één plek te zijn. Ik zou me overal wel thuis kunnen voelen, misschien is daarom ook de schildpad mijn lievelingsdier, die is ook overal thuis. Ik ben thuis waar ikzelf ben en waar ik happy ben. Waar ik mezelf kan horen, misschien is dat wel het belangrijkste. En waar ik natuurlijk geliefd wordt door de mensen die ik om mij heen heb gekozen. En daar ben ik zeer tevreden mee.
Al weet ik nog steeds niet echt wat mijn doel op aarde is, heb ik nu een nieuwe missie om geen doel meer na te streven, maar gewoon te voelen. Als ik me goed voel, dan is het goed en daar hoef ik geen doel voor te behalen. Dat kost alleen maar energie en dat effect is maar tijdelijk. Natuurlijk vind ik het wel leuk om dingen te doen wat een beetje moeite kost, zoals met hardlopen of een cursus doen, maar ik zie ze niet meer als doel, maar als hoe ik mij wil voelen. Hoe ik me precies wil voelen moet ik nog over nadenken, maar ik denk dat dat niet zo moeilijk is. Gewoon geborgen, geliefd, happy en rustig. Rust komt bij mij altijd weer nar boven, misschien dat ik daarom thuiswerken ook zo fijn vind en ecstatic dance. Lekker me, myself and I. En dat vind ik helemaal niet egoïstisch, dat heb ik nou eenmaal gewoon nodig.