Schrijfopdracht #142: Hoofdkussen, van 365 dagen schrijven.
Ik dacht eerst: wat moet ik nou in godsnaam schrijven over mijn hoofdkussen? Dus Copilot om opheldering gevraagd en hij kwam met: Het hoofdkussen als plek van rust, een kussen als bewaker van geheimen, een hoofdkussen als troost, hoe een kussen de grens vormt tussen slaap en wakker zijn – het moment van loslaten en dromen, de strijd met slapeloosheid, een kussen als poort naar dromen. Wel mooi allemaal hè?
Mijn hoofdkussen is eigenlijk een combinatie van al het bovenstaande. Op deze plek voel ik mij tot rust komen. Ik hou van de stilte en de donkerte zonder afleiding. Ik kan uren gewoon wakker liggen, gewoon genietende van de stilte.
Ook fantaseer ik hier op los. Heerlijk dagdromen over reisplannen of dagelijkse dingetjes. Maar ook extremere dingen, en dan testen hoe die dingen aanvoelen.
Hier laat ik mijn verdriet toe. Mijn hoofdkussen heeft al heel wat tranen opgevangen. Hier laat ik alles gewoon lopen, zonder remmingen. Gewoon laten lopen, dan is het er maar lekker uit.
Hier heb ik geleerd om los te laten. Vaak in combinatie met verdriet. Loslaten is zo definitief en doet soms pijn.
En hier heb ik ook heel wat uurtjes gelegen met slapeloosheid. Onrustig, draaien, draaien en nog eens draaien. Wat een frustratie, terwijl de tijd doortikt.
Vooral tijdens zware periodes werd mijn hoofdkussen vergezeld door mijn vele tranen en slapeloosheid, afgewisseld met wat afleiding door aan leukere dingen te denken. Ja, hier voel ik mij veilig.