Schrijfopdracht #147: Vertel het verhaal van je oogleden, van 365 dagen schrijven.
Mijn oogleden zijn moe. Ze hebben het wel te voorduren gehad de laatste tijd. Ze zijn duidelijk gaan hangen. Ik denk dat ze zijn gaan hangen door de vermoeidheid, want ik ben ook gewoon zo ongelofelijk moe. Moe van alles wat er gebeurd is, moe van het sterk zijn, moe van al het verdriet dragen. En ondertussen maar gewoon doorgaan alsof er niks gebeurd is, want de routine gaat door, iedereen gaat door, alles gaat door.
Mijn oogleden sluiten is zo fijn. Even alles buiten sluiten, even niets zien, even alleen zijn. In de donkerte heb ik even tijd voor mezelf, tijd voor mijn gevoelens, tijd voor mijn verdriet.
Met gesloten oogleden kan ik slapen, kan ik dromen, zie ik iedereen weer. Daar kan alles. In mijn dromen zijn de mensen die ik verloren ben. Ze zijn er gewoon, alsof alles weer even normaal is. Het voelt vertrouwd en toch weet ik onbewust dat er iets niet klopt. Het valt mij bijvoorbeeld op dat mijn moeder geen buikpijn heeft. Ze zit naast mijn stiefvader en samen geven ze mij instructies, terwijl ik rustig hun huis opruim. Onwerkelijk en toch waar.
Laat die oogleden maar lekker hangen. Voor mij is dat het voel van wat er ooit is geweest.