Schrijfopdracht #148: Wanneer was het tijd voor iets nieuws?, van 365 dagen schrijven.
Nou eigenlijk is het voor mij wel tijd om te starten met de nieuwe ik. En eigenlijk is dat moment nu aangebroken. Dus het antwoord is: NU. Al is dat gemakkelijker gezegd dan gedaan, maar de intentie staat.
Eerst dacht ik dat de nieuwe ik zich ontwikkelde naar aanleiding van het overlijden van mijn moeder, vader en vervolgens stiefvader. Ik voel me zo anders na hun ziekbed en overlijden dat ik nooit meer hetzelfde zal zijn. Ik moet gewoon een hele nieuwe IK vormen, aangezien ik nu geen dochter meer ben. En natuurlijk ben ik nu wees! Dat is zo’n raar idee, dat ik mijn ‘oude’ basis kwijt ben. Ouders zijn toch als een soort vast anker in het leven, waar je altijd op terug kunt vallen. En ze staan altijd klaar, no matter what! Dat voelt echt heel bizar. Er zal altijd een Kim zijn van vóór hun ziektes en na hun overlijden.
En toen was ik met mijn praatvrouwtje aan het kletsen en zei ze ineens: zit jij niet in de promenopauze? Ik had daar nog nooit bij stil gestaan, maar toevallig benoemde ze alle zelfde dingen waar mijn vriendinnetje doorheen gaat, en zij zit echt in haar (pre) menopauze, oftewel de overgang. Dit wilde ik natuurlijk onderzoeken en meteen deze blog geschreven: De menopauze fases. Ik was het er roerend over eens, dit herken ik.
Dus nu heb ik niet één maar twee nieuwe IK-jes te ontdekken. Lekker chaotisch!