Schrijfwedstrijd ‘Verlies’ van SchrijversAcademie. Maximaal 300 woorden. Voor mij een heel herkenbaar onderwerp.
Terwijl de bus optrekt, ga ik zitten. Iedereen begint zachtjes te wiegen. Ik staar uit het raam, maar ik zie niets. Er ontsnapt mij een traan. Zojuist de geliefde auto van mijn vader afgegeven bij de garage. Wat was hij gek op dat ding. De bus stopt, er stapt iemand uit. Zoals mijn ouders uit mijn leven stapten. Pats boem, weg. Ik zie het beeld nog voor me, mijn vader diep in coma na zijn hersenbloeding. Zo breekbaar. Mijn moeder was in alle staten. Ik was gefocust op mijn vader, en toen piepte mijn moeder ertussenuit. Hartstilstand. Vlak daarna gaf mijn vader er ook de brui aan. De bus stopt weer, dit keer stapt er iemand in. Vrienden willen wel contact met me, maar ik hou ze af. Ik heb er geen energie voor. De psycholoog gaf me de opdracht om een lijstje te maken met dingen waar ik blij van word. Die is nog leeg. Misschien moet ik huilen in bed toevoegen. Er moest van alles geregeld worden. Mijn zus hielp de eerste dagen, maar vertrok daarna weer naar haar gezin aan de andere kant van het land. Het huis is nagenoeg leeg en staat te koop. Ze laten genoeg voor ons na. Binnenkort ben ik miljonair, maar van dat vooruitzicht word ik niet warm. Er loopt een rilling door mijn lijf. Blijkbaar is de bus weer gestopt en staan beide deuren open, waardoor ik een windvlaag voel. Nooit meer samen eten op vrijdagavond, nooit meer pa zien vissen in het park, nooit meer high tea op het terras van mijn moeders favoriete restaurant. De bus stopt. Ik stap uit, niet mijn halte. Wat maakt het uit. Buiten loop ik doelloos een kant op, terwijl de tranen over mijn wangen lopen. Wie ben ik zonder mijn ouders?