Schrijfopdracht #152 Te laat komen- van 365 dagen schrijven is geworden: Te laat bestaat niet in mijn systeem.
Ik ben geboren op mijn uitgerekende datum. Niet een dag te vroeg, niet een dag te laat. Alsof mijn lichaam al wist: afspraak is afspraak. En sindsdien lijkt mijn hele systeem daarop gebouwd. Ik hou niet van te laat komen. Niet van het gevoel dat ik iemand laat wachten. Niet van de chaos die het veroorzaakt. En al helemaal niet van het idee dat iemand mij laat wachten.
Te laat komen voelt voor mij als een breuk in vertrouwen. Als een kleine leugen: “Ik zou er zijn, maar ik ben er niet.” En dat schuurt. Het roept iets op van onverschilligheid, van niet belangrijk genoeg zijn. Misschien is dat overdreven. Misschien is dat mijn eigen projectie. Maar het zit diep.
Ik ben degene die te vroeg op de plek is. Die liever tien minuten in de auto blijft zitten dan één minuut te laat binnenkomt. Die de tijd checkt, dubbel checkt, en dan nog een marge inbouwt. En als iemand anders wél te laat komt, voel ik een steek van irritatie. Niet omdat ik geen begrip heb, maar omdat het voelt alsof ik me aan een onzichtbare code houd die anderen negeren.
En toch… ik weet dat punctualiteit niet altijd gelijk staat aan respect. Ik weet dat leven soms rommelig is. Dat mensen hun best doen en toch te laat zijn. Dat liefde en aandacht niet altijd op de minuut komen. Dus ik probeer te verzachten. Te ademen. Te beseffen dat mijn strakke klok ook een vorm van controle is. En dat loslaten soms belangrijker is dan op tijd zijn.
Maar één ding blijft waar: ik ben geboren op mijn uitgerekende datum. En ergens geloof ik dat dat geen toeval was.