“Iets wat doorzichtig is’, luidt de schrijfopdracht van vandaag. Mijn tranen zijn doorzichtig en daardoor heb ik een troebel zicht.
Schrijfopdracht #52
Wat een tranen in de afgelopen periode. Dus toen ik ging nadenken over waar ik aan denk bij ‘doorzichtig’, nou toen kon ik alleen maar aan al die tranen denken. Ik heb er nog nooit zoveel laten vallen als de afgelopen weken. Ik schreef er zelfs al eerder een blog over: Mijn ogen lekken.
En door al die tranen zie ik alles minder goed. Ik heb letterlijk een troebel zicht. Nou komt dat natuurlijk niet alleen door de tranen zelf, maar ook door de hele situatie. Beide ouders verliezen in zo’n korte periode, aan zo’n heftig ziekbed. Dat is me niet in de koude kleren gaan zitten. Ik weet gewoon echt een niet waar ik het zoeken moet.
Ik heb voor mezelf maar even een happy-to do lijst gemaakt, om te bekijken wat ik nou eigenlijk leuk vind, waar ik blij van word. Want dat is de afgelopen tijd soms ver te zoeken. Ik ben gewoon even helemaal leeg, de energie is op. Vooral op emotioneel vlak. Niet zo gek allemaal natuurlijk, maar niet fijn om doorheen te moeten, al heb ik geen keuze.
Al moet ik toegeven dat het toch echt zwaarder moet zijn voor de partners, mijn stiefvader en stiefmoeder. Zij moeten hun hele leven opnieuw invulling zien te geven. Hun toekomst plannen zijn ineens weg. En ze worden ’s morgens alleen in hun bed wakker. Mijn leven gaat ‘gewoon’ op dezelfde manier door, maar zo voelt dat niet. Alsof er een stukje van mijn mist. Wat natuurlijk ook zo is, mijn beide ouders.
Op het moment weet ik niks meer zeker. Doe ik nog wel de dingen die ik graag wil blijven doen? Qua werk, hoe ga ik verder groeien? Maar ja, aan de andere kant is dit natuurlijk niet echt het moment om daar over na te denken. We gaan het allemaal meemaken. Niets is blijvend, dat blijkt maar weer.