Schrijfopdracht #125: Waarom ik schrijf, van 365 dagen schrijven.
Ik schrijf om even stil te staan. Om even terug naar mezelf te gaan. Goed te luisteren, goed te voelen. Want dat heb ik nodig. Alles raast maar voorbij, alles gaat in sneltreinvaart. Ik wil niet meer mee doen aan the rat race.
Als ik stil zit, dan voel ik wat ik nodig heb. En als ik blijf racen, dan hoor en voel ik het niet, waardoor ik over mijn grenzen heen ga. En die grenzen ben ik zolang overheen gegaan, dat die bijna uitgewist zijn. Nu ben ik weer aan het ontdekken waar mijn grenzen liggen en waar ik ze zou willen hebben.
Een fijn momentje met mezelf. Kim-tijd noem ik het. Lekker in bad met een boekje. Of een dekentje op de bank en een tijdschrift of een puzzelboekje. En dan het liefst met niemand om mij heen. Gewoon doodse stilte.
Als ik aan het werk ben heb ik wel altijd een muziekje aan. Dat vind ik ook wel fijn als achtergrondmuziek. Het hoeft niet altijd stil te zijn. Als ik gewoon gezellig met mijn kindjes in de weer ben, geniet ik van die lachende dametjes. Spelletjes samen doen, een recept uitproberen. Ik word daar ook zeer blij van.
In stilte kan ik opladen, of als ik met de dametjes iets aan het doen ben. Van grote groepen word ik nooit zo blij. Dan heb ik ook weer extra veel stilte nodig om helemaal bij te komen.
En schrijven is dus zo’n moment van stilte. Even alleen, even voelen en dan schrijf ik alles wat er in mij opkomt. Alles wat ik voel en denk. Daarom schrijf ik.