Een lang weekend ondergedompeld in de natuur van Cumbria, hardlopen in de Lake District en allerlei soorten eten, én drankjes.
Op vrijdag 22 maart vertrokken wij met de trein naar Schiphol. We hadden in de app een bericht gehad dat het vliegtuig vol zat en dat we onze handbagage moesten inchecken. Super braaf gedaan. Mijne ging alleen niet goed en dan moesten we ons ergens melden, maar ik heb mijne gewoon meegenomen naar het vliegtuig. Alvast naar de gate lopen, dat was uiteraard de allerlaatste. Ondertussen bij de Starbucks wat lekker gedronken en gegeten, en wachten. Vliegtuig in, alles ging goed, lekker wat versnaperingen en altijd een prachtig uitzicht! We vlogen naar Newcastle airport. Daar naar de autoverhuur gelopen. Joe had online een auto voor ons gereserveerd. Alleen hij kon het restant niet afrekenen omdat dat met creditcard moest en hij heeft alleen een oplaadbare creditcard, dat mocht dus weer niet. En wij mochten niet betalen omdat de bestelling niet op onze naam stond. Uiteindelijk dus maar helemaal gecanceld en naar de buren gegaan. Daar konden we wel gewoon met pinpas betalen. Het werd een Kia Niro, sleutel meegekregen en kregen we instructies waar de auto stond. Daar aangekomen zagen we een Kia Niro, koffers in de achterbak en instappen maar. Het was alleen een automaat, vreemd. We kregen hem met geen mogelijkheid gestart. Joe liep terug om verhaal te halen, zag hij nog een Kia Niro staan. Had die vrouw de verkeerde aangewezen. Deze startte gelukkig wel, dus we konden op pad. Van Newcastle naar Wigton gereden. Prachtig langs de Schotse grens. We verbleven in het Greenhill hotel. Georgisch herenhuis van rode zandsteen. Grote hoge kamers met mooi uitzicht. Ik voelde me net alsof ik in Bridgerton zat. Even chillen en door naar de zus van Joe. Onderweg had hij de auto van een vriend zien staan, die in dezelfde straat woonde, dus gelijk daar ook even langs. We konden meteen helpen met boodschappen uitladen en kregen een biertje in ons had gedrukt. Zo lekker kletsen hun samen. We moesten zijn gin proeven. Klein beetje dan. Maar we kregen een groot glas, maar het was heerlijk. Daarna weer terug naar Joe z’n zus, daar kwam even later de hele familie. Leuk om ze allemaal in het echt te zien en ook allemaal samen te zien. De keukentafel stond vol met verschillend soort eten en iedereen kon pakken wat hij wilde. Ondertussen kletsen in de keuken en behoorlijk wat champagne soldaat gemaakt. Als toetje nog even naar Joe z’n vaste pub.
De volgende ochtend toch wel een lichtelijke kater, maar we hadden met iemand afgesproken hard te lopen, dus dan doen we dat gewoon. Wel na een flink English breakfast trouwens. We pikte de vriendin van John op, wie Joe z’n zoon noemt. Maar Joe bleek haar helemaal niet te kennen, dus super lief dat ze met ons wilde hardlopen. We gingen naar de Lake District, naar Keswick om precies te zijn. Joe ging de markt op en wij met z’n drieën hardlopen. Gelukkig ging die vrouw niet zo hard, dus dat was wel zo fijn met m’n kater. Het was een prachtig pad langs watertjes en aan de zijkant rotsen met kleine watervalletjes. Werkelijk prachtig. Die vrouw rende nooit zo ver, dus die ging op 1/3 terug. Wij gingen rustig nog een stukje verder, want nou waren we hier toch al. We hadden al gehoord dat het pad ophield, dus aan het einde weer dezelfde route terug. Nog even gestopt om naar beneden te lopen naar een riviertje. Bij de auto ontmoeten we iedereen weer. Joe had op de markt pasties gehaald, heerlijk! Op de terugweg gingen we langs de Castlerigg circle stones. Ik hou van dat soort dingen. Dit soort steencirkles liggen op Leijlijnen, waar ik ook een lezing over heb gehad. Ik vond het geweldig om te zien. Joe wist niet eens dat ze bestonden, laat staan dat hij hem ooit bezocht had, en dat zo dicht bij zijn huis. Daarna via de New Balance factory gereden. Even schoenen kijken. Remco kocht uiteraard schoenen en ik alleen sokken. Eenmaal terug in het hotel even lekker douchen en chillen. Dit keer avondeten in het hotel zelf. Lekker hoor! Daarna werden we opgehaald door de van te voren afgesproken taxi om ons weer naar de pub te brengen. Uiteindelijk zaten we met behoorlijk wat mensen, vooral veel vrienden van Joe. Super leuk voor hem dat die allemaal kwamen opdagen. Het begon gemoedelijk met biertjes, maar hoe later het werd, hoe meer shotjes er kwamen. Allerlei soorten, de ene nog ranziger dan de andere. We hadden een vaste tijd afgesproken met de taxi om ons weer op te halen, dus we moesten wel super lang blijven, maar het was ook super gezellig.
De volgende ochtend weer een flinke English breakfast. Ik nam elke ochtend iets anders, gewoon omdat ik dat leuk vind. Daarna nam Joe ons mee naar een plek waar hij graag als kind kwam. Hij ging dan met vrienden op de fiets heen met een tentje en bleef dan een heel weekend weg. Het was eerlijk gezegd best ver rijden met de auto, maar wat een prachtige omgeving! Het was ver de bergen in bij Caldbeck. De weg was mega slecht met veel rotsen en gaten. Op een gegeven moment gestopt bij een plek met een rivier en snel stromend water. Hier had ik mijn moeder ook mee naar toe genomen. Remco ging er met zijn blote voeten in staan, mega koud natuurlijk. Langs de weg waren overal van die mooie Engelse stenen muurtjes, ook daar een paar keer gestopt. En ook gestopt op een plek waar een foto gemaakt is van mijn moeder, dus op dezelfde plek een foto van mij gemaakt. Deze foto van ons beide op Instagram gepost. Ook bij een pub gestopt om een kopje thee te drinken, zo heerlijk rustgevend daar. Daarna doorgereden naar Silloth en bij de Big Falla gestopt, daar was namelijk ook een foto van mijn moeder gemaakt. Vanaf hier kon je Schotland van heel dichtbij zien. Hier in een restaurant afgesproken met Joe z’n zussen en zwager. Samen genoten van een Sunday roast. Lekker hoor. Op de terugweg nog langsgegaan bij Shawna’s bankje. Shawna was de dochter van Joe z’n oudste zus. Zij is als tiener overleden in een auto ongeluk met haar beste vriendin. Dit bankje hebben ze op een mooie locatie aan zee staan, als aandenken aan haar. Daar gaan ze ook elk jaar naar toe met z’n allen, tijdens haar geboorte- en overlijdensdag. In de avond uiteraard weer naar de pub, met de nodige shotjes. Weer gezellig veel mensen die langskwamen. Heel lang zitten kletsen met Joe z’n zus en een ander meisje.
De volgende ochtend weer een ander soort English breakfast, spullen inpakken en de auto in. Weer naar Newcastle gereden, auto inleveren (gewoon sleutel in de brievenbus en klaar) en wachten op het vliegtuig. Het handvat van Joe z’n koffer wilde alleen niet meer in, maar dat was geen probleem. Wel even afgeven bij de goederen voor afwijkende afmetingen. De rest ging allemaal erg gemoedelijk. Vliegen, trein, home sweet home en weer een ervaring rijker!
