Schrijfopdracht #153: Een schandalig dure aankoop – van 365 dagen schrijven is geworden: Het jurkje met gaten.
Het duurste wat ik ooit kocht, buiten de logische dingen zoals een huis of een auto, was een jurkje. Niet zomaar een jurkje, maar dat jurkje. Het was net na de invoering van de euro. Alles voelde duurder, verwarrender. Ik rekende nog in guldens, maar betaalde in euro’s. En daar hing het: een jurk die ik niet nodig had, maar die me riep.
Ik weet nog hoe ik hem paste. Hoe de stof viel, hoe ik me voelde. Alsof ik even iemand anders was. Iemand met een portemonnee die het kon hebben. Ik kocht hem. Zonder nadenken. Toen ik thuis kwam, voelde ik gelukkig geen steek van spijt. Hij was belachelijk duur. Maar ik was lekker winkelen met mijn vader, en kocht het lekker toch.
Ik heb hem nog steeds. Er zitten gaten in. De stof is nog steeds hetzelfde, de kleur is niet vervaagd. Echt goede kwaliteit. Ondanks de gaten, kan ik hem niet wegdoen. Hij is een herinnering aan een versie van mezelf die durfde te kiezen voor schoonheid boven logica. Voor verlangen boven verstand. Voor het moment boven het geld.
Sindsdien koop ik bijna alles tweedehands. Ik hou van spullen met een verleden, met een verhaal. Maar dat jurkje, dat is voor mij gewoon een mooie herinnering. Mijn schandalig dure aankoop. En ergens ben ik er dankbaar voor. Niet omdat hij het waard was in geld, maar omdat hij me liet voelen dat ik iets mocht willen. Gewoon omdat ik het mooi vond.