As mammie uitstrooien, afgelopen zaterdag. Precies negen maanden nadat zij is overleden. Op het strand in de duin, heerlijk in het zonnetje.
We hadden om 10:00 bij Suus afgesproken. Even checken of hij de as wel bij zich had, want hij vergeet nog wel eens wat soms al die chemo’s, maar Annita was gelukkig mee. De hondjes ook trouwens.
11:00 in Bergen aan Zee afgesproken met Roy en de rest van het gezin. Eerst even rommelen met parkeerbonnetjes want er moest met munten betaald worden, maar verderop was gelukkig wel een parkeerautomaat met pin. Daarna met z’n 10-en het strand op.
Het was prachtig mooi weer. Wel een klein windje, waardoor ik toch maar m’n vest aanhield. Even checken welke kant de wind op stond, want niet dat alle as in onze gezichten waait. De wind was aanlandig, dus hadden we een plekje tegen de duin uitgezocht. Direct naast de Reddingsbrigade trouwens.
Joe had de urn in een tasje meegenomen en ging de as van Annita uitstrooien. Het was best veel en het duurde ook even voor dat de urn kreeg was. Veel stoof op, maar een deel bleef op de duin liggen. Ze ‘lag’ daar nog op het strand in het zonnetje. Daar hield ze van, lekker bakken in de zon. Dus ze lag daar helemaal perfect.
Ik vond het een erg onwerkelijk moment om haar as daar te zien dwarrelen. Alsof het niet echt zij was, maar toch ook weer wel. Ik heb wel een paar traantjes gelaten, want het raakte me toch flink om haar na exact 9 maanden los te laten, haar echt te zien wegvliegen.
Een tijdje hebben we daar in stilte gestaan. Tussen de tranen door af een toe een knuffel. Iedereen was emotioneel. Niet zo gek ook natuurlijk.
Daarna gingen we naar de dichtstbijzijnde strandtent voor wat drinken met een stuk gebak. Lekker gezeten in de zon. En Joe ging terug naar huis met alle kleinkinderen, had hij mooi wat afleiding.
Weer een stukje afgesloten. Boven mijn bureau staat een kleine urn met wat as van mijn mammie erin. Zo is ze toch nog altijd dicht bij me. Ook al hecht ik niet zoveel aan materiele dingen, dit urntje vind ik dan wel weer fijn om dicht bij me te hebben.