Zaterdag 20 april 2024 was de uitvaart van mijn pappie. Deze persoonlijke tekst sprak ik als eerbetoon aan mijn vader.
Als ik aan Philip denk, dan denk ik aan auto’s.
Altijd sleutelen aan auto’s of op pad met de auto.
Zo heb ik van hem geleerd dat je een rotonde gewoon in zijn derde versnelling kan pakken.
Of dat een auto altijd te maken is, al moet je met je hand uit het raam via een touwtje gasgeven.
Als ik aan Philip denk, dan denk ik aan muziek.
Grote bandrecorders en een koptelefoon op.
Als de telefoon ging, dan ging er een lamp knipperen, zodat we wisten dat er gebeld werd.
Als ik aan Philip denk, dan denk ik aan de Zwarte markt.
Elke weekend weer op pad voor een shoarma.
Een nieuwe Australian of Nikes, dat was geen probleem.
Als ik aan Philip denk, dan denk ik aan de Shell.
Als we kwamen helpen, dan hielpen we met alle Marsen opeten.
En van al die zegeltjes gingen elke avond een hamburger halen bij de McDonalds.
Als ik aan Philip denk, dan denk ik aan creativiteit.
Al gaf hij het zelf nooit toe, hij kon mega goed tekenen.
Of een flipperkast bouwen van led lampjes en die helemaal zelf programmeren.
Als ik aan Philip denk, dan denk ik aan Marijke.
Aan hoe hij ontpopt was tot keukenprins, voor haar.
En hoe duidelijk liefde zichtbaar kan zijn, want de vonken vlogen er vanaf bij die twee.
Lieve pappie.
Je laat ons achter met mooie herinneringen, al hadden we er nog veel meer willen maken.
Dikke kus, van je dochie.