Het horloge van mijn moeder ligt al bijna 9 maanden in mijn kast. Vandaag gaat hij weer in de oplader, voor haar kleindochter.
Garmin sporthorloge
Mijn moeder droeg altijd haar sporthorloge, en ik ook. Gewoon handig voor het bijhouden van het aantal stappen en de slaap. Maar voornamelijk natuurlijk om het hardlopen te registeren. En deze dan te koppelen naar Strava. Alleen deze ligt nu al 9 maanden ongebruikt in mijn kast. Meerdere keren gaf iemand aan dat ze wel eens een sporthorloge wilde proberen, maar ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om die van mijn moeder te geven. Op dit horloge staat haar laatste hartslag geregistreerd. Heel bizar om te zien hoe haar hartslag ging in haar laatste uren. Als ik hier naar kijk, dan krijg ik gewoon een brok in mijn keel. Zo’n simpel grafiekje. En toch, zo’n harde waarheid. Daarom kon ik hem ook gewoon niet aan iemand geven. Ik ben totaal niet materialistisch en ik ga hem ook echt niet voor altijd bewaren, maar ik had gewoon nog niet het juiste moment gevonden.
Van oma op kleindochter
En toen had mijn dochter (13) een hardloophorloge nodig, omdat ze op school vier kilometer moet hardlopen en dat moet geregistreerd worden. Iedereen moet dus vier kilometer hardlopen, maar elk kind krijgt een maximale tijd mee. Nikki moet het binnen 24 minuten doen. Zes minuten per kilometer moet ze makkelijk redden. Dus we gaan oefenen, samen. Ik red op dit moment ook niet langer dan vier kilometer, dus dat komt helemaal perfect uit voor mij. Samen is ook veel leuker.
Vorig jaar moest ze dit ook al doen, toen alleen minder ver. En toen ging het haar trouwens ook al goed af. Met de kermisloop 2023 was ze trouwens 3e geworden (in haar categorie). Terwijl ze dus nooit hardloopt. Alleen één of twee keer oefenen van te voren. En wij gaan nu dus oefenen, met het horloge van mijn moeder, haar oma. En dit keer geef ik het horloge met trots, want want had mijn moeder dit leuk gevonden, dat weet ik zeker.