Ik ben egoïstisch, heel erg zelfs, want ik besteed maar aan weinig mensen mijn energie door een gesprek aan te gaan.
Als kind was ik altijd erg verlegen. Nu ben ik dat niet meer, maar nog steeds praat ik tegen weinig mensen. Ik ben heel erg selectief aan wie ik mijn energie besteed. De meeste mensen willen toch alleen maar vertellen en dan luister ik gewoon. Ene oor erin, andere oor eruit. Soms een minimale reactie. Maar als ik met iemand een écht gesprek heb, dan ben ik er ook helemaal bij. Ik ben namelijk mega geïnteresseerd in hoe iemand dingen ervaart en hoe diegene over dingen denkt. Maar dan moet er wel interactie zijn. Als iemand geen energie in mij steekt, dan doe ik dat zeker niet terug ook. Waarom zou ik? Ik merk al meteen of het een eenzijdig gesprek gaat worden. En dat is ook niet altijd erg, want ik heb ook weer geen energie om tientallen echte gesprekken per dag te hebben en het hoeft ook niet altijd een diepgaand gesprek te zijn.
Energie
Ik heb minder energie dan anderen en daar heb ik me bij neergelegd. Daardoor kan ik mezelf ook moeilijk warm houden, misschien daarom ook het Raynaud Syndroom. Elke dag heb ik het koud. Dat is zo vervelend. En mijn lichaam probeert mij warm te houden, waardoor mijn energie heel snel op is. En dan ben ik ook nog eens geen grote eter. Afgelopen jaar ook veel gesport, waar ik op de één of andere manier wel weer energie van kreeg ook, maar daar ben ik op dit moment even niet te in staat. Mijn vader ligt op sterven en al die emoties vreten energie. Het is een prachtig mooie dag, maar ik zit met een dikke wintertrui en een dekentje omdat ik zit te bibberen.
Dus door het weinige energie dat ik heb, ben ik gedwongen keuzes te maken waaraan ik mijn energie besteed. En dat is dan natuurlijk niet aan een eenzijdig gesprek. Op die momenten kan ik natuurlijk afstandelijk en ongeïnteresseerd overkomen. Sommigen denken gewoon dat ik mega verlegen ben, maar ik ben egoïstisch, en dat is een bewuste keuze.