Instagram post I’m lost.
Mijn lieve, gezonde, sportieve moedertje was van de ene op de andere dag doodziek, buik vol tumoren, opgegeven. Ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Haar zoveel pijn zien hebben was hartverscheurend.
Toen kwam het nieuws: m’n vader heeft een hersentumor. Onderzoeken, scans, puncties, ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Resultaat: longkanker, met uitzaaiing naar de hersenen. Godverdomme!
Toen Joe: blaaskanker. Godverdomme!
De laatste weken bij m’n moeder thuis gewerkt, haar zien pijn lijden, haar kotszakjes geleegd, haar pijnlijke rug gemasseerd en naast haar in slaap gebrachte lichaam gezeten.
9 uur ‘s morgens bellen met de uitvaartbegeleider, twee uur laten op de bruiloft van m’n vader, twee uur later m’n moeder weggedragen zien worden en kist, kaart, tekst uitzoeken.
Paar dagen later Joe geopereerd aan z’n blaastumor, lichtpuntje, dat was van korte duur: agressieve kanker.
Vader hersentumor operatie, spannend hoe hij eruit zou komen. Dag voor de operatie: uitgezaaid, meerdere puntjes in de hersenen. Godverdomme! Operatie ging wel door en ging goed, bestralingen achter de rug, nu starten met immuuntherapie.
Joe onderzoeken, scans, mega pijnlijke mergpunctie, wachten, wachten, wachten: uitgezaaid naar zijn bot. Godverdomme!
Veel ziekenhuisbezoeken, veel verdriet, veel papierwerk.
En nu? Nu is alles gewoon kut.
Meer info
Je kunt meer over deze periode lezen in mijn Familie dagboek.