Afgelopen zondag blies mijn vader zijn laatste adem uit. Ik voel me zeer bevoorrecht dat ik bij dat intieme moment aanwezig mocht zijn.
In de vroege ochtend begon mijn vader met hele snelle diepe ademhalingen. Het leek wel of hij de marathon aan het lopen was. Even Googlen en we kwamen uit op de Kussmaul ademhaling. Blijkbaar treed dan de verzuring van het lichaam op. Deze ademhaling hield hij uren vol. Wij zaten om hem heen. Rustig tegen hem te praten, dat het goed was. Dat wij voor zijn vrouw zouden zorgen. Dat hij zijn rust mocht pakken.
Hij begon te zweten. Niet zo gek van zoveel inspanning. 13:50 hapte hij even naar adem, daarna was zijn ademhaling iets veranderd. Wat minder diep, maar nog steeds erg hard. 14:00 hapte hij weer naar adem en werd zijn ademhaling minder diep. 5 minuten later ging hij echt naar adem happen. Hij deed zijn ogen open en keek Marijke en mij even aan. Alsof hij even wilde checken wie er waren, of het goed was. Hij deed ze weer dicht en hapte nog een keer diep, daarna bleef het even rustig. Marijke zei al: is hij nou weg? Ze wilde zijn hartslag checken in zijn nek, maar toen hapte hij nog één keer en blies hij zijn laatste adem uit.
Het is tegelijkertijd verschrikkelijk om mee te maken en ook juist weer heel bijzonder om op zo’n moment bij te mogen zijn. Het was zo sereen, zo liefdevol.