Afgelopen zondag ging ik naar een lezing van Manu Keirse. Ik had geen idee waar het precies over zou gaan, maar “Anders leven” klonk wel interessant. Ook ging ik helemaal alleen en naar een locatie waar ik nog nooit geweest was.
Toen ik op de locatie aankwam, bleken mijn stiefmoeder en haar vriendin daar ook te zijn. Toevallig! Dus lekker bij hun gaan zitten.
Ik had een schrift en een pen mee, maar ik kwam al snel tot de conclusie dat ik gewoon lekker ging luisteren. Ook al zou dan niet elk detail meer kunnen terughalen, alles wat belangrijk voor mij is zal ik vast wel onthouden hebben.
Anders leven
Hij begon met de vergelijking van hoe drie bomen omgingen met het verlies van een grote belangrijke tak. De eerste ging helemaal bij de pakken neer zitten en groeide nooit meer verder. De tweede negeerde het verlies en stierf daardoor een langzame dood. De derde liet zich zachtjes verwarmen door de zon, maar deed de eerst volgende lente nog niets. De lente daarop ook niet niet, maar het jaar daarop lied hij steeds meer warmte toe en probeerde langzaam weer een nieuwe tak te laten groeien.
Daarna gaf hij heel veel praktijk voorbeelden, waardoor ze super echt werden. Daardoor snapte ik ook veel beter de gevoelens met de situaties. Dat als je kinderen niets verteld/uitleg over verlies/rouw/verdriet, dan gaan ze zelf op zoek naar antwoorden. Zoals een klein meisje dat maanden lang probeerde staand te slapen, terwijl haar moeder zei dat dat niet mogelijk was. Maar dat bleek ze te proberen, omdat haar vader zich had opgehangen, dus hij kon toch wel staand slapen?
Hoe omgaan met iemand die verdriet heeft? Luisteren, luisteren en nog meer luisteren. En vooral niet vragen “Hoe gaat het?” Vraag hiervoor in plaats “Kom je de dagen een beetje door?”
En dat verdriet je op de gekste moment kan raken, zoals je schaduw je ineens inhaal zodra je een hoek omgaat.
En dat verdriet is als een vingerafdruk. Voor iedereen herkenbaar, maar nooit hetzelfde. Zo is het ook met rouw, iedere situatie is anders en elk verlies is anders.
Rouw is de achterkant van liefde. Zonder liefde geen rouw. Voel het verdriet, dan voel je ook die liefde.
Tot slot
Na afloop heb ik meteen een boekje gekocht. Eigenlijk waren ze allemaal wel interessant, maar ik denk dat ik zelf op dit moment het beste “Woorden van troost en bemoediging” kan gebruiken. De rest leen ik wel bij de bibliotheek.
Toen ik me weken geleden had opgegeven voor deze lezing had ik alleen naar de titel van de lezing gekeken “Anders leven”. Dat klonk mooi. De naam van de verteller was me nooit opgevallen en ik had er ook nog nooit van gehoord. Voor de lezing was ik op de manege van mijn dochter en daar vertelde iemand dat ik eens de podcast van Manu Keirse moest gaan luisteren. Toen viel het kwartje nog niet, maar later toen ik zijn naam herkende dacht ik wel even: Wouw, dat is wel héél toevallig!
