Een vriendin was opzoek naar oefencliënten voor haar opleiding traumatherapie basics, om tijdens de sessies te werken aan kleine trauma’s of thema’s. Niet vanuit de cognitie, maar juist op basis van lichaamsgerichte therapie. Dit is een zachte en veilige aanpak, waarbij gericht wordt op spanningen van het lichaam. Hierdoor hoeven trauma’s niet intens herbeleeft te worden. Ze maakte gebruik van onder andere, focussen, somatic experience, haptonomie, systemisch opstellen en voice dialogue.
Sessie 1: 27 januari
Eerst even lekker naar binnen keren door middel van een bodyscan. Ik moest voelen of er ergens in mijn lichaam pijn was, een plek die om aandacht vroeg. Dat was mijn rechter schouder. Pijn op deze plek heb ik al zo’n 20 jaar bij me. Deze plek zag er uit als een zwarte vlek van zo’n 2 cm met groen eromheen en daaromheen weer oranje. Een zwarte vlek als een soort eilandje in een zee van groen. De pijnlijke plek gaf aan gehoord te willen worden. De plek gaf aan dat het te zwaar is om alles alleen te dragen. Ik ging met mijn schouder naar beneden hangen. Dat was erg fijn.
De vraag was natuurlijk: wat werd er gedragen, dat zo zwaar was. Het droeg de onzekerheid van mijn beide ouders, die ik overgenomen heb toen ik een jaar of vier was. Ik zag ons drieën rond die tijd voor me. Ik nam kleine Kim in mijn armen, dat was erg fijn voor beide. Mijn moeder stond het dichtstbij en aan haar gaf ik de last terug. Ik werd toen heel erg emotioneel. Het waren de tranen van mijn moeder, omdat ze mij daar niet mee had willen belasten. Mijn vader bleef lange tijd op afstand, maar kwam uiteindelijk dichterbij en ook hem overhandigde hem zijn last terug. Hij vond het moeilijk om het terug te nemen, maar deed het uiteindelijk wel. Kleine Kim huppelde al gauw door, omdat ze wilde tekenen.
De plek was minder pijnlijk geworden, maar het verspreid over mijn arm, rug en nek. Het was minder pijnlijk, maar het was een soort kloppend gevoel.
Ineens was ik zo moe. Uitgeput moe. Dat ben ik de rest van de dag ook gebleven, ondanks dat ik toch weer aan het werk ben gegaan en op pad moest om de dametjes weg te brengen.
Sessie 2: 3 februari
Eerst een formulier ingevuld met allemaal vragen over mijn lichamelijke en geestelijke gesteldheid, welke dan weer van invloed zouden kunnen hebben op mijn ademhaling, De score ging ze verder uitwerken en een passende ademhalingsoefening zoeken voor volgende keer.
Vervolgens gingen we aan de slag met het reptielenbrein, het zoogdierenbrein en het mensenbrein. Welke over ging in het maken van een lijstje met dingen waar ik tot rust van kwam, om terug te halen uit de freeze of numb stand. Het maken van het lijstje vond ik niet zo moeilijk want dat heb ik een tijd geleden nog gemaakt. De belangrijkste drie zijn voor mij: schrijven, dagdromen en onderzoeken. Toen ik mijn ogen sloot, voelde ik gewoon warmte, als ik aan die drie hulpbronnen dacht. Deze voelde ik rondom mijn borst en had een felle kleur oranje, dat kun je wel op mijn tekening zien. Door bewust door mijn lichaam te lopen, verspreidde deze warmte, en zat ik in een soort oranje warme ballon, wat zeer aangenaam was. Mijn handen bleven eerst koud en daarbij kwam het gevoel blauw, maar later kon ik deze toevoegen aan mijn oranje ballon. Met mijn voeten lukte dit niet, die blijven tintelen, koud en had de kleur wit. Elke keer als ik weer aan mijn hulpbronnen dacht, kreeg ik een warm gevoel in mijn borst en werd het groter. Dit was een erg fijne oefening.
Sessie 3: 24 februari
Vandaag gingen we gewoon eerst lekker zitten, om te zijn. Even de energie door m’n hele lichaam voelen. Eerst op zoek naar een plek waar spanning zat. Dat was uiteraard mijn schouder. Daarna op zoek naar een plek waar ik me volkomen ontspannen voelde. Dat was mijn hoofd. Toen ik naar die ontspannenheid ging, voelde ik het alsof ik op een bedje lag, met grote bergen op de achtergrond en aan een mega groot meer. Dat voelde heel erg relaxt. Vooral groots, rust en genieten. We gingen proberen om deze plek groter te maken. Ik kwam tot mijn hoofd en mijn romp. Dat voelde erg fijn. Het voelde ook erg groot. Op de pijnlijke plek voelde ik vooral irritatie. Irritatie uit het verleden.
Ik ging terug naar de situatie waarin ik mij geïrriteerd voelde, en dit bespraken we. Het bracht mij terug naar toen ik 18 jaar was, het net uitgemaakt had met mijn vriendje en emotioneel totaal onbereikbaar was. Mijn vader had last van een hernia en teveel hersenvocht, waardoor hij de hele dag in de bank lag en ons orders gaf. Daar werd ik zeer geïrriteerd van. Ik kan het allemaal goed relativeren, maar daarbij lijkt het of mijn emoties er niet mogen zijn. Ik had toen gewoon een knuffel of zoiets nodig.
Frouwine legde haar handen regelmatig op de pijnlijke plek in mijn schouder en dat was zeer fijn. Daardoor werd het warm, en werd het zachter. De plek zit er nou eenmaal, en die mag er ook zitten, want het zijn mijn opgeslagen emoties, die ik toen niet kon plaatsen of doorvoelen, dus doe ik dat nu.
Sessie 4: 11 maart
Eerst een kop thee en verteld hoe de hypnosesessie was. Daarna ging ik op een zachte grote bal zitten, om makkelijker in mijn bekken te kunnen neerstrijken. Dat was het ook echt. Na een korte bodyscan, voelde het alsof ik in een eierdop zat, met mijn benen buitenboord. Maar ik zat natuurlijk gewoon heerlijk op die zachte bal. Nou, ik zat er voor mijn gevoel in.
We gingen weer op de stoelen zitten en gingen toen opzoek naar een plek in mijn lichaam waar het fijn en ontspannen voelde. Ik kwam uit op mijn borst/hartstreek. Mijn hart voelde open en mijn longen voelde fris (als ik het goed onthouden heb). Het voelde in ieder geval erg fijn. Ik zag daarbij een symbool, zoals hieronder. Een vierkant met op de hoeken een rondje en die weer verbonden met elkaar door stralen. Hierna gingen we opzoek naar nog een fijne en ontspannen plek in mijn lichaam. Dat werd mijn linker bovenbeen.
Als laatste ging ik naar de pijnlijke plek in mijn schouder. Niet echt meteen erin, maar een beetje erom. Even aftasten. Ik zag de hele voorstelling als de figuren uit de film Binnenstebuiten. Geweldige film over emoties trouwens. In mijn pijnlijke plek zat dat paarse figuur: angst. Terwijl ik de fijne energie vanuit mijn borststreek door de rest van mijn lichaam stuurde, stuitte deze bij mijn pijnlijke plek. In die fijne energie zaten de andere figuren uit de film. De anderen wilde graag contact met hem, maar hij vond dat eng en trok zich terug. Lekker veilig alleen. Heel herkenbaar voor mij, terwijl ik me daar nooit bewust van ben geweest. De toekomstige vriendjes kwamen van één kant naar het paarse figuur, en zodra Frouwine haar hand op mijn schouder legde, dan kwam er een warme energie vanaf de andere kant. Alsof hij werd ingesloten, en dat maakte hem een beetje paniekerig. Hij wist niet wat hij met zoveel aandacht aan moest. Ze hebben gewoon een tijdje bij hem gezeten en beloofde later weer terug te komen. Hij was blij dat ze weg waren, maar vond het ook wel een fijn idee dat ze weer terug zouden komen. De tweede keer liet hij het iets gemakkelijker toe, maar had er nog steeds erg veel moeite mee, en was toch liever weer alleen.
Sessie 5: 18 maart
Ik moest op een harde stoel zitten om mijn zitbotjes op de stoel goed te kunnen voelen. Eerst even een snelle bodyscan en daarna moest ik van mijn linkerhand een kommetje maken en mijn zitbotje daarin doen. Mijn knokkels deden wel even pijn, maar het zakte snel weg omdat ik bezig was met de energie te verplaatsen, door de stoel te voelen, mijn broek te voelen en de afstand tussen de stoel en mijn broek. Toen ik mijn hand weghaalde, voelde het alsof ik scheef zat, omdat ik voor mijn gevoel in de stoel zat, in plaats van er bovenop. Daarna met de rechterkant hetzelfde gedaan en hierna was ik weer in balans, en zeer gegrond.
We gingen een experiment doen. Een soort familieopstelling, maar dan met de pijnlijke plek in mijn schouder (in de vorige sessie was dat het paarse mannetje genaamd Fear, uit de film Binnenstebuiten) en mijn hulpbron (dat waren mijn hart en longen in de vorige sessie). Eerst de pijnlijke plek ‘fear’, mijn hulpbron en mezelf getekend. Vervolgens eerst mezelf ergens op de grond gelegd en daarna de anderen. Fear lag een klein stukje over mij heen en Bron lag een stuk verder weg. Ik kon hem bijna niet zien omdat Fear er tussenin stond. Elke keer als ik op een papiertje ging staan, voelde ik hun ook echt. Toen ik op mezelf stond, voelde ik alsof er de hele tijd aan mijn rechterarm getrokken werd. Hij zat mij de hele tijd op de huid en was irritant aanwezig. Ik wilde hem ver weg hebben. Toen ik op Fear ging staan, voelde ik me erg bewegelijk en wilde ik alle kanten op springen, zo vol energie. Hij wilde juist lekker dicht bij Kim, want dan had hij lekker veel aandacht en dat was hij zo gewend. Toen ik op Bron stond, voelde ik alleen maar stilte en rust. Ook stond ik erg ver weg van de anderen, waardoor ik niet echt contact had. Ik ging steeds op een andere staan en verschoof diegene, tot iedereen tevreden was. Zie hieronder de opstelling waarover iedereen tevreden was. Alsof ze helemaal in balans zijn. Iedereen heeft evenveel ruimte, contact is zo beter en ze zijn echt samen, zonder dat er iemand overheerst. Ik was er zeer tevreden over.
Sessie 6: 31 maart
We begonnen met een bodyscan. Daarna mocht ik mijn stoel ergens in de huiskamer plaatsen, waarna ik Frouwine een plekje mocht geven. Ze ging op verschillende afstanden van mij zitten en de verschillen waren zo duidelijk voelbaar. Leuk om te testen.
Aan mijn rechter zijde staat mijn guard. Hij is lang en sterk, en ziet er ook uit als zo’n echte Engelse bewaker. Zodra er iemand in mijn in de buurt komt, dan gaat letterlijk voor mij staan en duwt mij veilig achter hem. Hij doet dit om mij te beschermen.
Rechts achter in een hoekje zit ook iemand op de grond. Ik dacht eerst dat dat mijn zonnestraaltje was, zo voelde het, maar deze zat zo stevig op de grond, alsof hij met z’n rug een deur dichthield. Dit is mijn poortwachter die mijn zonnestraaltje niet tevoorschijn wilt laten komen. Mijn zonnestraaltje is speels, aanwezig, luidruchtig en impulsief. Dat is alles wat mijn poortwachter niet is. Deze wilt dat ik rustig doe, niet opval en me graag op de achtergrond houden.
Na lang met de poortwachter gepraat te hebben, wilde deze wel een keer een stapje opzij doen om zonnestraaltje zich te laten zien. Van harte ging het niet. De guard was makkelijker over te halen, vooral omdat de poortwachter al overgehaald was. Ik ben benieuwd…..
Aanvullend ook nog een karakterstructuurtest gedaan, maar daar schrijf ik een aparte blog over.
En ik kreeg een boekje mee “De kracht van focussen”. Super interessant en in het verlengde van deze lichaamsgerichte therapie, om het zelf voort te zetten. Hier schrijf ik ook nog een aparte blog over.
Afsluiting: 29 mei
Gisteren nog even samen gezeten om terug te blikken over wat we nou allemaal gedaan hadden, zodat we vanuit mijn beleving konden zien of het geholpen had en wat Frouwine weer hielp om haar eindverslag te schrijven. En ik moet zeggen, ik heb na 20 jaar echt geen pijn meer in mijn schouder. Echt bizar. Ik ben we wel bewust geworden vaan heel veel dingen en dat helpt mij ook echt verder, dus het was voor ons beide een super leerzame tijd.