Schrijfopdracht #164: Ontharen van 365 dagen schrijven.
Meestal ben ik super blij met mijn drie katjes. Ik ben echt super gek op die beestjes. De helft van de tijd zijn ze heerlijk knuffellig en speels. Soms kunnen zo ook super dom zijn, vooral Flügel, die kijkt me soms aan en dan denk ik ‘Wat is er ooit met jou gebeurt?’ Ze was namelijk een super ondernemende kitten, maar nu kijkt ze zo sullig, met een bek half open.
Red Bull is onze nieuwste aanwinst. Wat een leuk beestje. Hij is altijd in de weer met elastiekjes, die hij uit Nina haar kamer steelt. Vaak word ik wakker en dan ligt hij op me, zo super lief. Zodra hij door heeft dat ik wakker ben, dan kruipt hij onder de dekens en komt lekker lepeltje lepeltje liggen, of gaat hij in mijn knieholtes liggen.
En dan hebben we nog Monster. Dat is Nina haar kan. Die zie ik nooit, behalve als ze eten wilt. Monster loopt de hele dag achter Nina aan. Ze kan niet eens normaal haar kleding aantrekken, want dan zit ze daar alweer op.
Maar dit zijn de leuke kanten, er zijn natuurlijk ook nog mindere kanten. Soms word ik wakker van schreeuwende katten in de tuin. En ik vind het natuurlijk niet leuk dat ze in de buren hun tuin gaan zitten. Maar het aller irritantste zijn wel die haren! En dan vooral op zwarte kleding. Pfff. Overal in huis liggen van die ontharingsrollers. En die zijn nodig ook. Dagelijks wordt er flink onthaard. Zwarte jogging broek hoef ik al niet te kopen, dat is onbegonnen werk. Maar de dametjes hebben uiteraard wel een zwart vest, en die moeten altijd onthaard worden. Vooral als Monster weer eens in Nina haar kledingkast is gaan liggen. Ze is ook nog voor de helft wit. Flügel is tijgerprint en Red Bull is rood, maar evengoed zie je die haren nog steeds super goed.
Een kledingsetje de avond van te voren uitzoeken heeft totaal geen zin, want daar gaan ze uiteraard meteen bovenop liggen en sta ik een uur lang te ontharen. Ik zoek tegenwoordig dus gewoon pas in de ochtend mijn kleding uit.