Vrijdagnacht was onze poes ineens verlamd van achteren, waarschijnlijk door de tumor op haar rug. Bij de spoed dierenarts is Sheba ingeslapen.
Sheba history
Sheba is rond 2010 komen aanlopen bij mijn schoonouders. Ze bleef een heel jaar lang gewoon in de achtertuin liggen, ook in de winter. Op een gegeven ogenblik heeft mijn schoonvader maar een vuilnisbak op z’n zijkant gelegd met een dekentje erin. Ze kwam uit een gezin met veel kinderen en ander dieren, waar de hond haar kittens had opgegeten. Ze was echt een roofdier, want ze ving zelfs eenden. Uiteindelijk mocht ze in de garage slapen. In huis kon echt niet, want er was een hond en m’n schoonmoeder is allergisch. Toen de hond overleed, kwam ze toch steeds vaker binnen. Ze wilde zo graag liefde en aandacht.
Nieuw huis
Januari 2020 kwam ze bij ons. Ze heeft alle liefde en aandacht die ze al die jaren gemist had echt opgeëist. Toen het corona tijdperk aanbrak kwamen we natuurlijk thuis te zitten en daar was ze maar wat blij mee. We zaten met z’n alleen aan de eettafel te werken en daar lag ze altijd tussen. Als we een spelletje speelde, lag ze op de kaarten. Als ik de krant las, dan lag ze op de krant. Ze sliep ook altijd bij m’n dochter Nikki in bed. Die twee waren zo gek met elkaar. Elke ochtend deed Nikki haar dekens omhoog en dan kroop ze in haar holletje, zo schattig. Ze kon zo verschrikkelijk hard spinnen. En ze kon ook ongelofelijk hard snurken. Ik weet niet wat ze had, maar ze had zeker een probleem met haar neus, want ze snurkte ook wel eens als ze wakker was. Maar in de nacht kon ik echt niet bij Nikki op bed liggen vanwege het gesnurk van Sheba. En elke avond stond ze bij de bank en riep ze heel hard dat m’n man snel moest gaan zitten, want ze wilde op schoot.
Ziekjes
Het laatste jaar werd ze steeds minder actief, maar ze was natuurlijk ook al een dame op leeftijd, ook al weten we niet precies hoe oud ze was. Op een gegeven moment had ze elke keer super grote pupillen en liep ze overal tegenaan. Bij de dierenarts bloedprikken en voelen, maar ze konden niks vinden behalve dat ze nagenoeg blind was. Een week later zijn we weer teruggegaan, want ze at ook niet meer. Toen deden ze een bloeddrukmeting en kwamen ze er achter dat ze een torenhoge bloeddruk had. Alleen er was voor de rest niks te vinden, maar ze zeiden al dat er wel ergens een tumor zou kunnen zitten. We kregen mega dure pillen mee naar huis, die Sheba elke dag moest nemen. Na een paar keer bloeddruk meten, was haar bloeddruk stabiel en ging het weer goed. Lekker vrolijk katje, behalve dat ze weinig zag. In december zat er ineens een bult op haar rug. Ik wist meteen dat het een tumor was. Dus weer naar de dierenarts, die alleen gevoeld had en het ook dacht. We mochten haar mee naar huis nemen en gaven aan dat we een week later terug moesten komen om een spuitje te geven. Alleen ze was zo vrolijk, ze at goed, lag uren te spinnen op schoot, dus wij vonden de stap voor een spuitje nog te vroeg. We hielden haar elke dag heel goed in de gaten, zelfs de dametjes lieten we meebeslissen of het al tijd was.
De tijd
En toen was de tijd dus aangebroken. Vrijdagnacht om 2:00 uur hoorde ik een kabaal en kon het geluid niet plaatsen, dus ging ik kijken. Sheba lag op de trap en probeerde met alle macht om boven te komen, met alleen het gebruiken van haar voorpoten. Toen ze op de gang lag, sleepte ze haar achterlichaam achter zich aan. Ze moest een zou op het bed van mijn dochter komen, want ze probeerde zelfs nog op bed te klimmen. Wij hebben een tijdje met z’n alleen op het bed gelegen om te kijken wat we nou moesten doen. Ik wist dat ze snel zou overlijden en dacht dat als ik gewoon naast haar ging liggen, dat ze zich dan wel zou overgeven. Maar Nikki wilde niet blijven en ging op zolder liggen, die kon het niet aanzien. Daardoor wilde Sheba weer van het bed af, want die wilde naar Nikki toe, dus liet ze zich half op de grond vallen. Gelukkig kon Remco haar val breken, maar toen was wel het moment dat we dacht: we gaan haar nu uit haar lijden verlossen. Op Google vonden we de dierenambulance, maar die zeiden dat we onze eigen dierenpraktijk moesten bellen voor het telefoonnummer van de dienstdoende arts. Dus zo kwamen we bij het telefoonnummer van de spoedpost in Amsterdam en mochten natuurlijk meteen komen. We hebben haar op een mooi hartjesdekentje in de bench gelegd en daar had ze helemaal vrede mee. Bij de dierenarts hebben we haar ook in de bench laten liggen, want we wilden niet onnodig met haar zeulen. Ze kreeg eerst een spuitje met een pijnstiller. Hierna was ze al bijna weg. Ze lag zo prachtig, helemaal tevreden. Ze wilde zelf ook helemaal niet meer leek het. De arts mocht met haar doen wat ze wilde. Toen ze een infuus ging aanleggen, was haar bloeddruk zo laag dat er helemaal geen bloed uitkwam. Dus een tweede infuus in haar andere pootje en daar kwam gelukkig wel wat uit. Even met haar geknuffeld en toen ging de euthanasie er in en is Sheba ingeslapen. Jeetje wat gaan we dit lieve katje missen zeg, echt niet normaal. ?