Gisteravond was een hele bijzondere avond. Cacaoceremonie en een ligconcert met als thema rouwverwerking, een eerbetoon. Noud van der Bas deed een live vertolking van “The Cycle of Grief”.
Toen ik het evenement langs zag komen, in de app-groep Farm of Inspiration, wist ik meteen dat ik er heen moest. Er werd geadverteerd met “Rouwverwerking: een eerbetoon” en “Een avond in het teken van rouwverwerking”. Nou daar kan ik dus wat hulp bij gebruiken, want ik sta veel te weinig stil bij het proces. Voor de rest had ik me er niet echt over ingelezen want ik dacht: ik zie wel. Alles wat met dat onderwerp te maken heeft, kan ik wel gebruiken.
Rust
Samen met Mimmie en Amanda naar Diemen afgereisd. De Boerderie heeft een grote huiskamer waar iedereen wordt ontvangen met een kopje thee. Ik ben daar vaker geweest, een bijzondere locatie. Voordat je de ruimte inging werd je gesmudged. Rustig muziekje, zacht licht door alle kaarsen en matrassen met veel kussens. Even settelen, woordje vooraf en een mega beker met cacao. Ik voelde me heerlijk rustig, het was lekker warm en het voelde gewoon goed.
Rouw is een eenzaam proces, maar hier doen we het samen
Rouwverwerking kan zijn door iets of iemand die je verloren hebt. Maar het is ook je eigen proces, je kracht en je groei. Iedereen mocht iets meenemen voor zijn of haar thema en deze op het altaar tussen leggen. Ik had een omslagdoek meegenomen die ik voor m’n moeder had gekocht. Ik was van plan om deze over mezelf heen te leggen, maar het was warm genoeg in de ruimte, zodat ik hem toch op het altaar legde, met mijn ketting erop. Iemand zei: Rouw is een eenzaam proces, maar hier doen we het samen. Ik vond het zo mooi, dat ik het had opgeschreven.
Schrijven
Pen en papier, daar word ik altijd blij van. Op het bovenste gedeelte van de pagina mocht je een wens schrijven over het thema. Op de onderste helft mocht je schrijven wat je jezelf toewenste. Zodra ik echt serieus ging nadenken, stroomde de tranen over mijn wangen. Ik sta nooit echt stil bij dit soort dingen, maar ik vond het wel heel erg fijn om te doen. We mochten delen wat we geschreven hadden, maar dat hoefde niet. Het opgevouwen papiertje mocht je ook op het altaar leggen en een kaars aansteken. Dit had ik opgeschreven = Mammie: Nog steeds liefde voelen. Liefdevolle herinneringen. Eeuwige connectie. Voor mezelf: Vertrouwen. Delen door te schrijven. Mooi proces. Genieten van de herinneringen.
The Cycle of Grief, een intense muzikale reis
We mochten lekker gaan liggen. Matras, kussentje, deken. Wij lagen met z’n drieën naast elkaar. Het was echt een muzikale reis in plaats van naar muziek luisteren, want het waren geen liedjes met teksten. Het waren geluiden, kreten, woorden die ons langs de diversen fasen van rouw brachten. De vijf fasen van rouw zijn: ontkenning, woede, onderhandelen, depressie en aanvaarding. Het begon dus heel rustig. Woede was geschreeuw, harde geluiden. Ik werd er echt in meegetrokken. Bij onderhandelen, oftewel de ‘wat als’ fase, hoorde we kleine zinnetjes als: What if, what if I, what if we…. Herkenbare fase. Depressie was uiteraard donker, diep, rauw. En uiteindelijk ging het over in de fase van aanvaarding. Liefdevol, positiviteit. Ik heb non-stop keihard gehuild. Het was zo fijn om door alle fases heen te gaan. Halverwege kwam er iemand naast me zitten, waardoor ik me even niet zo alleen voelde. Na afloop had ik hem hiervoor bedankt. Ik ben blij dat ik gegaan ben, wat was dit bijzonder.
De live vertolking van “The Cycle of Grief” van Noud van der Bas kun je hier beluisteren => Youtube
