2023 was voor onze familie echt een rampjaar qua kanker, daarom sta ik dit jaar stil bij wereldkankerdag 2024.
Een goed begin
2023 begon geweldig, met maarliefst drie vakanties in de eerste week. Oud & nieuw een weekendje met het gezin op pad, drie dagen Preston Palace met de hele schoonfamilie ivm het 40 jarige huwelijk van mijn schoonouders en als afsluiter een lang weekend met mijn moeder naar Aken, Duitsland.
Maart 2023
En toen … sloeg het noodlot toe. Zo verschrikkelijk hard en onverwachts. M’n moeder (62) had af en toe buikpijn en omdat ze lactose intolerant was en een aantal keer achter elkaar op vakantie was geweest, dus in restaurant zitten eten, dacht ze dat het daardoor kwam. Dus ze ging op 31 maart nietsvermoedend naar de huisarts, scan in het ziekenhuis en toen … buik vol tumoren. Ze zeiden direct: “maanden, geen jaren”. En dat klopte, ze heeft de zes maanden niet gehaald.
Juli
Lekker in Denemarken toeren met een camper, zodat we gemakkelijk naar huis konden als dat nodig was. En dat was nodig, want mijn vader zag flitsen. Na een scan van zijn hoofd bleek hij een hersentumor te hebben. Dus ook meteen een gehele lichaams scan en bleek er ook een longtumor te zijn. De longtumor was de hoofd tumor en de hersentumor was de uitzaaiing. De hersentumor was al snel operatief verwijderd, alleen bleek deze al verder uitgezaaid in de hersenen. Hiervoor radiotherapie gehad, later immuuntherapie en inmiddels opgegeven. Hij heeft nog enkele maanden.
Augustus
Stiefvader plaste bloed en na een scan bleek het blaaskanker. Deze is operatief verwijderd, 3 dagen na mijn moeder haar overlijden. Hij stond dus nog een beetje kreupel tijdens de condoleance. Later bleek het een agressief soort te zijn ook en bleek het al uitgezaaid naar zijn botten te zijn. Dus zitten we midden in de chemo’s. Hij heeft maximaal 12 maanden gekregen als de chemo’s aanslaan.
Stilstaan
Ik kan dus niet anders dan stilstaan bij wereldkankerdag 2024, want kanker heeft ineens zoveel impact op mijn/ons leven. 4,5 maand geleden mijn allerliefste moeder verloren. Nooit meer samen hardlopen. Ik mis haar zo vreselijk. En nu zie ik mijn vader aftakelen, zo verdrietig. En ook wetende dat het met mijn stiefvader alleen maar rekken is. Eind volgend jaar ben ik al mijn ouders kwijtgeraakt aan kanker. Bizarre gedachte. Hopelijk krijgen we er daarna nooit meer mee te maken. ?