Familie dagboek juli 2023
Zakelijke dingetjes
Ik kreeg een appje dat mijn moeder wat dingetjes voor de toekomst aan het regelen was en dat ze alvast onze eigen begrafenisverzekeringen op onze naam wilde zetten. Laatst hadden we het over dit soort zakelijke dingen en gaf ik aan dat ze alvast zoveel mogelijk dingen kan opzeggen of overzetten. We kunnen het natuurlijk altijd later zelf doen, maar ik weet dat ze zich rot verveeld en dit soort dingen altijd graag geregeld heeft.
Ook maar eens zitten Googelen hoe dat nou zit met het huis dat wij gaan erven, de erfbelasting etc. Ik heb daar echt totaal geen idee van. WOZ-waarde bij mijn moeder opgevraagd en ik weet wat ze voor de rest in haar testament heeft staan, dus daar kon ik mooi mee rekenen.
Ze had ook alvast een kleine wijziging gedaan, van twee bankrekeningen één bankrekening gemaakt, zodat het voor ons in de toekomst wat gemakkelijker is.
In de middag had ik een intake bij Huis aan het Water. Wat een prachtige locatie, dus echt aan het water! We zaten lekker in de tuin tussen alle bloemen. Het gesprek verliep heel soepel en fijn.
Mijn moeder zich ook aangemeld bij Huis aan het Water. Hopelijk kan het haar ook wat steunen. Al heeft ze het (meestal) totaal niet moeilijk, maar je weet nooit wat je er van kunt leren.
Via Huis aan het Water een telefonisch gesprek met een financieel adviseur. Ik heb nogal wat vragen namelijk, omdat ik hier nog nooit mee te maken hebt gehad. Want voor mijn gevoel kom ik straks voor een heleboel kosten te staan (erfbelasting, eigenaarsbelastingen) en krijg ik er niks (huis) voor terug. Hij praatte mega plat Volendams, waardoor het soms moeilijk te volgen was. 😉 Na het gesprek had ik allemaal nieuwe dingen geleerd, zoals: vruchtgebruik, woonrechten, een goed huisvader verzorgt. Hierna had ik juist het gevoel dat alles op Joe terecht zou komen, dat is ook weer niet de bedoeling. Even met m’n moeder gesproken. Ze heeft toch een intake bij Huis aan het Water en kan ze dit ook aangeven, kan ze dit mooi zelf bespreken met de financieel adviseur. Want nu hebben we allemaal geen idee wat er op ons af gaat komen.
Mijn moeder stuurde een bericht of ik na haar overlijden haar executeur-testamentair wilde worden. Weer wat geleerd, want ik had hier nog nooit van gehoord. Ik heb geen idee wat het precies inhoud, maar ik zal toch alles moeten regelen, dus ik zag niet in hoe ik nee zou kunnen zeggen.
Spieren
Ze wilt starten met fitnessen. Het komt omdat wij allebei even lang zijn en ik minder weeg, terwijl zij uitstekende botten heeft. De diëtiste gaf aan dat dat komt omdat ik meer spiervorming heb. Dus nu wilt ze fitnessen. Ik gaf aan dat ze dat ook bij Huis aan het Water doen, oncologische fitness. Daarvoor wilde ze wachten op een verwijzing van haar oncoloog.
? Ben vorige week met wat oefeningetjes begonnen, opdrukken en achterarmen, kuiten en naar de grond doorzakken en weer terug maar zit binnen een week al op 3×5 op 3×10. Gaat best wel snel.
Voor het eerst samen naar het Krachthonk van onze atletiek vereniging. We hadden alleen geen idee waar we moesten wezen. Gewoon lekker samen op ontdekking. Er waren twee zaaltjes met apparaten, we zijn ze gewoon één voor één gaan proberen, op de aller lichtste stand. Toch zo’n drie kwartier volgehouden, dus wij zijn goed bezig! 😉
Deze week ging ze zelfs alleen naar het Krachthonk. Ze kwam ook nog mensen van de hardloopgroep tegen. Één man zei: “Hier wordt ik helemaal niet vrolijk van”. Ze had haar muts op in plaats van haar pruik, dus dan valt het ook veel meer op. Maar wel erg goed dat ze is gegaan.
Weer heerlijk samen getraind, voornamelijk onze armen en schouders. Ze ging voor het eerst ook een callanetics buikspieren oefening doen, die ze vroeger altijd deed. Het lukte ook nog aardig goed, al vond ze het wel even eng om te doen, maar het viel allemaal reuze mee. Daarna ook nog rugspieren trainen door op haar buik te liggen. Ik vroeg me al af of dat wel lekker was om zo op haar buik te liggen, maar ze zei dat omdat ze zo dun is toch op haar schaambeen en ribben leunt in plaats van op haar buik.
Emoties
De hele dag ben ik uit mijn hum. Niet echt chagrijnig, maar gewoon nergens zin in en alles is stom. Klinkt echt stom, als ik het zo opschrijf. Ik heb na m’n werk al wat dingetjes voor mezelf gedaan, zoals lekker in de tuin gaan zitten met een boek. Het kon me alleen niet interesseren, dus ik sloeg hele bladzijdes om, terwijl ik normaal boeken verslind. En even op deze website zitten rommelen, met een stamboom begonnen, twee dingen die ik normaal ook verschrikkelijk lekker vind. De kindjes veel te laat te eten gegeven, gewoon omdat ik geen zin had om te koken of überhaupt iets te bedenken. En waarom? Echt, geen idee. Er is niks aan de hand, niet slecht geslapen, het weer is prachtig, de kindjes zijn lief. Dus…. even hierbij stilstaan (door dit op te schrijven), accepteren en door. Alleen geen idee wat ik ga doen, want ik heb nergens zin in. ?
? Loop ik net om het meertje met de honden en drong het plotseling tot mij door dat ondanks alles wat gaande is en komen gaat, ik mij gewoon gelukkig voel.
Ik had zo geen zin om te gaan hardlopen. Toch even lekker rustig aan zigzaggen door Edam. En toevallig (of niet) kwam ik in haar straat terecht, dus maar even aangeklopt voor een kusje. Het werd ook een kop thee en knuffelen met de hondjes. Even lekker gekletst, dat is altijd zo fijn. Vanmiddag ons buurtfeest en morgen natuurlijk een brak hoofd, dus dan kan ik niet op visite, dus ik moest vandaag blijkbaar gewoon even langsrennen. Zonder bij na te denken, want ik was het 10 seconden voordat ik op haar raam klopte helemaal niet van plan.
Even een rustig dagje. Mega veel gelezen vandaag. Toch vraag ik me af of ik probeer te ontsnappen aan de realiteit, of dat ik mezelf gewoon toe sta om te doen wat ik wil. Ik ga uit van het laatste. Want lezen vind ik ook gewoon echt relaxt en ik vind het fijn om helemaal op te gaan in een verhaal.
Voor het eerst heb ik #kanker opgezocht op Instagram. Ik kwam geen hele gekke dingen tegen, alleen wat dingen van Over mijn lijk enzo. Ik heb geen idee wat ik eigenlijk verwachtte te zien. Ook nog even wat opgezocht over zeldzame soorten kanker, buikvlieskanker en organische kanker. Dat zag er allemaal niet best uit en ik heb ook geen idee welk soort ze nou heeft, dus ik laat het maar gewoon los.
Wat was ze blij, gewoon normale drollen. Eigenlijk praten mensen veel te weinig over poep, maar een goede drol kan echt heerlijk zijn.
Ze gaat helemaal los met eten, al is het natuurlijk nog in kleine porties, haar buik is natuurlijk geen grote hoeveelheden voedsel meer gewend en ook geen vast voedsel. Van een lekker volkoren broodje tot kippenboutjes. Ze is helemaal happy.
Dit weekend wilde ze graag alle kleinkinderen hebben voor een logeerpartijtje. Daar is ze altijd al gek op geweest en dat laat ze nu ook gewoon doorgaan. Meestal gaan ze wel iets leuks doen. Dierentuin of strand is nu nog net even iets te zwaar voor haar. De kleinkinderen gaan dus zwemmen en zij blijft aan de kant zitten, omdat ze zichzelf nog te dun vind. In oktober gaan we met z’n allen op vakantie en dan wilt ze wel gaan zwemmen, daarom nu lekker veel eten om weer wat voller te worden en ook veel trainen om de spieren weer aan te sterken.
Scan uitslag
Iedereen lijkt zenuwachtig over de uitslag. Ik sta er zelf niet echt bij stil, omdat ik gewoon verwacht dat de tumoren weer wat geslonken zijn, andere opties zijn niet in me opgekomen. Dus ik ga eigenlijk ook helemaal niet gespannen heen. Ik krijg berichtjes en mensen beginnen over de uitslag, dus ik ben me er nu wel iets bewuster van, maar toch maar ik me niet echt zorgen, ook omdat ik er toch niks aan kan veranderen.
De arts zei meteen: ik ben blij met de uitslag. De tumoren waren niet kleiner geworden en ook niet groter geworden. Wij werden er een beetje van in de war. Twee chemo’s en ze zijn niet geslonken, dat is toch niet goed? Maar de arts vond het goed. Voor nu alleen bloedprikken om te kijken of ze niet weer richting bloedarmoede gaat. En hij gaat bekijken of er nog genoeg weefsel is van de leverpunctie om gerichte chemo te kunnen onderzoeken. Zo niet, dan moet er een nieuwe leverpunctie gedaan worden, hopelijk niet. En dan pas over drie maanden weer een scan en dan zien we weer verder. Op zich wel eng om het nu drie maanden lang ‘los’ te laten. En aan de andere kant kan ze nu wel drie maanden lang zo gewoon mogelijk leven. Ze wilt deze tijd vooral besteden aan het opbouwen van kracht. Dus lekker spieren kweken. En het beste nieuws van vandaag: ze mag alles weer eten!!!
NET kanker
We weten eindelijk wat voor soort kanker ze in haar buikholte heeft, NET dus. Het is zeldzaam (zal wel weer niet) en het groeit langzaam (voordeel, alleen kan het daardoor wel al lang er zitten) en het is veel waardoor het nooit meer helemaal weggaat. Dus…
Punctie
En dan heeft ze nog een grote tumor in haar lever. Daar gaan ze vandaag een punctie van nemen. Alleen gaan ze het niet van de lever zelf doen, omdat ze te dicht bij haar longen zitten en bang zijn om iets te raken. Er zitten nog meer tumoren van hetzelfde soort.
Om 5 uur was ze opgestaan om nog even snel wat vla te eten en een pijnstiller te nemen. Later was ze dit de huiskamer aan het ijsberen, Joe dacht dat ze zenuwachtig was, maar ze wilde gewoon nog naar de wc voordat ze in het ziekenhuisbed zou liggen. In het ziekenhuis moest ze uren wachten voordat ze eindelijk de punctie gingen nemen. Ze kreeg er uiteindelijk drie. De eerste was een grote op de darm die ze op scan gezien hadden. Alleen die konden ze niet meer vinden, darmen bewegen natuurlijk ook. De tweede was naast haar navel en namen ze wel een stuk van 2cm. Annita vertelde het verhaal van het Amc dat ze te weinig hadden voor een extra punctie onderzoek, dus toen zei hij dat hij nog wel een stukje kon nemen. De derde keer deed erg pijn, toch een extra stuk van 1,5cm er uit gehaald. Hierna moest ze nog een tijdje rustig aan doen en lekker eten. Nou, dat is ook weer afwachten.