Familie Kes

Nikki haar wekker stond om 5:45 uur. Lekkere tijd. Manlief ging haar wegbrengen naar school, want daar moest ze om 6:30 zijn om de bus naar Brugge en later Lille te pakken.

Nina kwam lekker bij mij liggen en samen nog tot 8 uur geslapen. Toen was het tijd om naar het werk te gaan. Braaf op de fiets. Na het werk naar de bibliotheek gefietst om een boek op te halen waar ik het bestaan niet meer van wist.

Nina wilde naar de manage, dus na de lunch samen heen. Thuis in mijn hardloopkleding gesprongen en toen kwam ik tot de conclusie dat ik van mezelf helemaal niet mocht rennen, want de dag erna had ik een hardloopwedstrijd en anders zouden mijn spieren al moe zijn. Dus ff op mijn laptop en daarna Nina weer opgehaald.

En natuurlijk een paar potjes tafelvoetbal!

Ik werd wakker met Red Bull onder de tekens tegen mijn voeten. Zo schattig. Toen hij door had dat ik wakker was, kroop hij omhoog en konden we lekker lepeltje lepeltje liggen.

Ochtendje werken, op de fiets gegaan. Koud. Wel mooi via de bloesems gereden op de terugweg. Zo mooi.

Thuis meteen macaroni voor lunch gegeten en klaar gaan zitten voor mijn intake met de psycholoog. Gewoon alles verteld van wat ik heb meegemaakt, hoe mijn koppie en lichaam daarop reageerde en wat ik zou willen bereiken. Daarna nog een gesprek voor een diagnose. Eerst hadden ze geen idee wat ze met me aanmoesten, omdat ik zoveel kleine dingetjes heb, maar me niet meer mega slecht voel. Ik zei al “dat heb je met die wachtlijsten, dan komt de hulp altijd te laat”. Tja, het is toch zo. Ik heb in november mijn verwijsbrief aan de huisarts gevraagd en nu pas terecht kunnen, belachelijk. Zes weken stond ervoor, dat zou dan januari geweest zijn en toen was ik ook echt op mijn slechts, maar jammer genoeg waren ze toen niet beschikbaar, dus moeten ze het nu doen met rest kwaaltjes. En toen kwamen ze met de diagnose: repetitieve depressieve stoornis. Ach, plak er maar een label op. Ze gaf aan dat ze bij mij lichaamsgerichte groepstherapie wilt toepassen, omdat vooral mijn lichaam zoveel last heeft.

En toen moest ik me klaarmaken voor de hardloopwedstrijd. Eigenlijk was ik hartstikke moe van eerst werken en daarna 2 uur en een kwartier een intensief gesprek, maar de wedstrijd ging eigenlijk gemakkelijk, want dit keer stortte ik helemaal niet in op drie kwart, ik kon juist nog aanzetten en zo had ik een mooie 5km PR van 21:02. Manlief had een clubrecord bij de 45+ heren. Niet normaal. Ik had niet verwacht dat hij het zou halen, dus ik had hem een racefiets beloofd, dus nu maar een fiets uitzoeken. Hahaha.

Uiteindelijk kon ik dus niet slapen omdat ik weer zo’n cafeïne gelletje op had. Pas rond half 1 viel ik in slaap, maar om 3 uur kwam Red Bull knorren tot half 5, en daar kon ik echt niet van slapen. Pffff. Daarna kon ik zelf nog steeds niet slapen, want mijn hoofd was zo druk. Ik ben rond 6 uur in slaap gevallen tot half 8. Toch nog even gelukt.

Mijn Instagram verhaal van vandaag:

Vandaag is het drie jaar geleden dat mijn moedertje uit het niets te horen kreeg dat haar buik vol kanker zat en dat ze nog enkele maanden had i.p.v. jaren. Aan de ene kant voelt het lang geleden, maar aan de andere kant ook pas kortgeleden. Een periode waarin ik werd geleefd, veel voelde en vaak ook niets voelde.

In overlevingsstand, na een uitvaart instorten, grote worsteling om er weer uit te komen en dan kwam de volgende uitvaart, en ga zo maar door.

Zoekende naar de nieuwe Kim, want oude dingen vond niet meer leuk.

Nu voel ik me een overstroomde rivier die langzaam terugkeert binnen zijn oevers en weer rustig zijn pad vervolgt. (Zo, dat klonk poëtisch. Haha.)

Wel nog steeds last van brain fog, maar wel een stuk minder. Al vind ik het soms ook wel fijn, zo in mijn eigen wereldje.

Ik heb maandenlang in een diepe, ijskoude grot gezeten, maar nu sta ik eindelijk aan het begin van de lente, want ik zie weer licht en voel mezelf opnieuw tot bloei komen.

Mijn hangmat staat alweer klaar in de tuin, dus kom maar op met die zon!

Ps. Weet je wat ik pas echt geleerd heb uit deze periode: ik ontzeg mezelf helemaal niets meer. Zonder schuldgevoel, zonder verantwoording. Beetje Ariande Grande – 7 rings style: I want it, I got it.

Mijn oma werd 51, mijn tante 58 en mijn moeder 63 jaar. Er zit een stijgende lijn in, maar ik ga er niet vanuit dat ik mijn pensioen haal, dus ik ga gewoon nú alles uit het leven halen. Zonder schuldgevoel! 😉

Ik was echt van plan om samen met mijn bff een rondje te huppelen, rustig uitlopen, maar na zo kort slapen had ik er toch maar voor gekozen om het niet te doen. Samen ontbijten en Nina had vandaag haar stagedag bij Mastenbroek. Ze is zo gek op taartjes en patisserie dingetjes. Ik ben benieuwd of ze daar later is in gaat doen.

Eerst eventjes met mijn voetjes op mijn voetenmassagemat en daarna in mijn saunadeken. Goddelijk. Een uur blijven liggen, mega zweten. Daarna douchen en even op bed, maar ik kon nog steeds niet slapen, dus maar gaan lunchen. Heerlijk broodje geitenkaas, walnoten, honing, tomaten, komkommer en rucola. Chinees tomatensoep, loempia en broodje gekookt ei met mayo. Moet weer even energie tanken natuurlijk.

Met Nina naar de manage. Vandaag ging ze springen. Gelukkig deed ze een bodyprotector om. Ik moest uiteraard alles filmen. Alles ging hartstikke goed. Wel even lekker om buiten te zijn.

De dametjes hadden online leuke kledingstukken gevonden. Ikzelf ook wat uitgezocht en een heleboel besteld.

Nikki haar kledingkast helemaal leeg gehaald. Bijna niks terug, want als is te klein.

Ochtendje werken. Tijd voor voorbij. Kon ook niks vooruit schuiven, want goede vrijdag.

Met Nikki en manlief naar de kringloop. Ze wilde korte spijkerbroeken kopen. Waren er wel een paar. Wij vervolgens naar de supermarkt. Lekker los gegaan.

Nina haar kledingkast ook helemaal leeggehaald en opnieuw ingeruimd met minder dan de helft. Vervolgens ging ze kledingstukken op Vinted zetten, maar dat komt nooit verder dan een paar. Dus de rest ligt nog in mijn kantoortje.

22:30 mega geschreeuw van een kat, alsof ie de dood in de ogen keek. Nina kwam me helemaal halen, Monster wat niet bij haar. Dus samen de tuin in gegaan, maar er was net iemand anders zijn tuin in gelopen en was het gestopt. Gelukkig zaten die van ons gewoon binnen.

Vrij! De dametjes wel gewoon naar school. Kast in bijkeuken opgeruimd. Alle winterjassen naar zolder, of weg.

Kopje thee bij mijn schoonouders gedronken. Met manlief en schoonvader naar de Canyon racefiets winkel in Amsterdam. Mooie fietsen zeg! Paar testritjes gedaan. Daarna geluncht bij mn schoonouders. Manlief ging surfen en toen kwamen de dametjes thuis. Even rommelen op mijn laptop.

Met zn allen naar restaurant Pieterman in Volendam. Volendammer tapas. Echt lekker al die kleine hapjes, ik hou er van. Gezellig ook met mijn schoonouders.

Stipt 6:50 stond Red Bull te knorren naast mijn oor. Helaas weet hij niet wat weekend is.

Samen met manlief naar de atletiekbaan voor een paar rondjes huppelen. Na 6 km rustig aan kreeg ik weer een beetje pijn in mijn knie, dus maar een paar sprintjes getrokken en toen was het weg. Gek lichaam van mij.

Voor het eerst een hartige taart gemaakt, wel uit een pakje. Ik vond hem een beetje smakeloos, alsof er peper/kruiden miste. Maar evengoed lekker, zoveel groente.

De dametjes gingen naar het winkelcentrum. En ik mocht niet mee. Dus moesten ze dan maar wat voor mij kopen, oorbelletjes. Manlief was naar de sportschool, dus zelf even lekker gaan typen.

Paar potjes tafelvoetbal, uiteraard.

Met manlief en Nina naar het centrum. In de kaaswinkel was het mega druk. Drie flesjes Edam likeur gekocht. En even langs het snoepwinkeltje. Cadeautje voor de oude buurman van mijn moeder waar we de aanhanger van hadden geleend tijdens het leeg halen van het huis. Ook lekkere marsepein voor mezelf gekocht. Daarna even langs de oude buurman om de cadeautjes af te geven en langs mijn moeders oude huis om zo’n flesje aan de kopers te geven. Gewoon om ze in Edam te verwelkomen.

6:00 uur ging de wekker van manlief, want hij ging surfen. Red Bull vond het wel tijd om te knuffelen. Uiteindelijk in slaap gevallen tot Nikki om half 8 bij me kwam liggen. Ze wilde een lidmaatschap van Enhypen zodat ze voorrang zou krijgen bij concertkaartjes.

Samen ontbijten en meteen op de Zwift bike. Even een iets intensievere training een keertje. Daarna stond in als nummer 4 in de rij om te douchen .

Half 12 bij mijn schoonfamilie voor paas lunch en afscheid van mijn nichtje omdat ze zeven weken met een boot meegaat. Heerlijk gegeten. Ik werd ineens niet lekker. Ook op de bank gelegen. Ik kon wel weer verder eten. Ik kreeg ook hoofdpijn. Denk ik toch te intensief met zoveel mensen, na dat fietsen. Terug rijden ging ook niet, want ik vergat gewoon te remmen. Ik was er totaal niet bij met mijn hoofd.

Thuis heb op bed. Van 17:00-19:00 geslapen. Nog even blijven liggen. Niemand had echt honger. Nina ook hoofdpijn. Mijne ging ook niet weg. Ze ging wel een paar pannenkoeken bakken. Nog even tafelvoetbal gedaan en wat kleding bekeken.